0113-KDIPT1-1.4012.447.2026.2.MH

Interpretacja indywidualna
– stanowisko prawidłowe

Szanowna Pani,

stwierdzam, że Pani stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

11 maja 2026 r. wpłynął Pani wniosek z 11 maja 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy braku obowiązku naliczenia i zapłacenia podatku VAT w związku ze sprzedażą działek nr ……. Wniosek uzupełniła Pani - na wezwanie Organu - pismem z 17 lipca 2026 r. (data wpływu).

Treść wniosku jest następująca:

Opis zdarzenia przyszłego

Wnioskodawczyni nabyła prawo własności nieruchomości o numerze księgi wieczystej Kw. … (dalej jako „Nieruchomość” – obecny Nr Kw.) we wsi, gminie, na podstawie umowy darowizny od rodziców zawartej dnia 6 maja 1985 roku, Repertorium, przed notariuszem. Grunty o łącznej powierzchni 2,43 ha składały się z niezabudowanych działek rolnych stanowiących grunt orny, pastwisko i nieużytek, oznaczonych numerami: … (0,38 ha RIVa, 0,26 ha RIVb), ….. (0,28 ha PsIV), .… (0,4 ha RIVa), ….. (0,29 ha RIVa, 0,3 ha PsIV, 0,07 ha PsV, 0,45 ha nieużytki). Zgodnie z ówczesnym Planem Zagospodarowania Przestrzennego Gminy zatwierdzonym Uchwałą Gminnej Rady Narodowej z dnia 20.03.1984, tereny nabyte przez Wnioskodawczynię stanowiły uprawy rolne. Powyższa darowizna zwolniona była od podatku na podstawie art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 28 lipca 1983 roku o podatku od spadku i darowizn, Dz.U. Nr 45, poz. 207.

Wnioskodawczyni nabyła grunty po ukończeniu studiów wyższych na Akademii na Wydziale Ogrodniczym w celu prowadzenia działalności ogrodniczej. Nieruchomość nie została nabyta przez Wnioskodawczynię w celu jej dalszej odsprzedaży.

Wnioskodawczyni otrzymała darowiznę przed zawarciem związku małżeńskiego. Obecnie pozostaje w związku małżeńskim, przy czym z mężem umów majątkowych małżeńskich rozszerzających wspólność ustawową nie zawierała, wobec czego grunty stanowią jej majątek osobisty.

Wnioskodawczyni w związku z prowadzeniem działalności ogrodniczej wybudowała na Nieruchomości w 1986 roku budynek gospodarczy na działce o nr …. Budynek gospodarczy nie był modernizowany od momentu wybudowania. Do budynku gospodarczego w 1988 roku został doprowadzony prąd linią napowietrzną, której słupy znajdują się na powierzchni Nieruchomości. Podłączenie do sieci elektroenergetycznej było ściśle związane z prowadzoną w tym czasie działalnością ogrodniczą Wnioskodawczyni. Wnioskodawczyni rozpoczęła w 1993 roku, na działce o nr …, budowę budynku mieszkalnego, który w związku z ze zmianą w sytuacji życiowej, do chwili obecnej nie został ukończony.

W momencie otrzymania Nieruchomości od rodziców, celem poprawy rozłogu i stworzenia korzystniejszych warunków gospodarowania z gospodarstwem w bezpośrednim sąsiedztwie, Wnioskodawczyni zawarła z miejscowym rolnikiem ustną umowę zamiany gruntów (bez dopłat, grunty o tej samej wartości), które wchodziły w skład gospodarstw rolnych zainteresowanych. Umowa zamiany ostatecznie została sfinalizowana w 2001 roku z powodu sytuacji życiowej właściciela sąsiedniego gospodarstwa. W wyniku umowy zamiany zawartej dnia 5 listopada 2001 roku, Repertorium A Nr .., przed notariuszem ….. niezabudowane działki oznaczone numerami … zamieniono na niezabudowane działki oznaczone numerami ….. (0,3 ha RIVa) i … (0,1 ha RIVa, 0,33 ha PsIV, 0,18 PsV). Tym samym Wnioskodawczyni w 2001 roku posiadała działki bezpośrednio przylegające do siebie (działki …).

W 2003 roku, z inicjatywy Miasta, Wnioskodawczyni sprzedała 41 metrów kwadratowych gruntów z przeznaczeniem pod budowę komory na trasie magistrali wodociągowej Miasta, to jest (wg aktu notarialnego) „na cel publiczny uzasadniający ich wywłaszczenie”. Działkę o numerze … (0,3 ha) podzielono na działki … (o pow. 2 metrów kwadratowych) i … (0,3 ha), działkę o numerze …… podzielono na działki …. (o pow. 39 metrów kwadratowych) i …. (0,61 ha). Umowa sprzedaży została zawarta 30 kwietnia 2003 roku, Repertorium A Nr przed notariuszem …. Działki o numerach .. zostały sprzedane Miastu za cenę 615 zł. Tym samym Wnioskodawczyni w 2003 roku posiadała działki o numerach ….

W marcu 2024 roku Wnioskodawczyni dokonała uporządkowania niekształtnych granic działek wchodzących w skład gospodarstwa, scalając je w jedną część, w wyniku czego powstała działka o nr .. (1,03 ha RIVa, 0,63 PsIV, 0,67 PsV, 0,01 W-PsV, 0,09 Br-RIVa). Scalenie zostało dokonane na podstawie Operatu Pomiarowego (…) data przyjęcia 2024-02-19.

Od momentu nabycia Nieruchomość nie była w żaden sposób wykorzystywana do czynności opodatkowanych bądź zwolnionych z podatku VAT.

Wnioskodawczyni wykorzystywała przedmiotowe gospodarstwo w ramach działalności ogrodniczej od 1985 do 1995 roku, tzn. we własnym zakresie uprawiała tam owoce jagodowe i warzywa.

Działalność ogrodnicza została całkowicie zaprzestana w 1995 roku w związku ze zmianą sytuacji życiowej spowodowaną przeprowadzeniem się do …. Przez kolejne 25 lat działka była wykorzystywana na cele rekreacyjne, wyłącznie w celach prywatnych, związanych z wakacyjnym wypoczynkiem w rodzinnych stronach.

Wnioskodawczyni nigdy nie prowadziła rolniczej działalności w rozumieniu art. 2 pkt 15 ustawy o VAT i nie płaciła z tego tytułu VAT, nie była rolnikiem ryczałtowym. Wnioskodawczyni nigdy nie pobierała dopłat dla rolników z funduszy Unii Europejskiej na posiadane grunty.

Nieruchomość nigdy nie były przedmiotem najmu, dzierżawy lub innej umowy o podobnym charakterze. Na Nieruchomości nie zostały ustanowione żadne służebności.

Od 1984 roku Wnioskodawczyni, z przerwą na wychowywanie dzieci, jest zatrudniona w oparciu o umowę o pracę, co stanowi główne źródło dochodu do chwili obecnej. W trakcie swojej aktywności zawodowej (w okresie od października 1992 do lutego 1994), Wnioskodawczyni prowadziła klub bilardowy w wynajętym lokalu. Była to epizodyczna działalność gospodarcza w żaden sposób niepowiązana z przedmiotową Nieruchomością.

Wnioskodawczyni nigdy nie była zarejestrowana jako podatnik VAT.

Wnioskodawczyni nigdy nie wykorzystywała przedmiotowej Nieruchomości do działalności gospodarczej. Nieruchomość nie stanowiła środka trwałego lub towaru handlowego.

Aktualny Miejscowy Plan Zagospodarowania Przestrzennego Gminy nie obejmuje Nieruchomości i z inicjatywy Wnioskodawczyni nie wprowadzono do ww. planu zmian. Wnioskodawczyni nie składała wniosków o zmianę Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego oraz do projektu Planu Ogólnego.

Wnioskodawczyni nigdy nie dokonała żadnej sprzedaży nieruchomości, poza sprzedażą na cel publiczny 41 metrów kwadratowych pod budowę komory magistrali wodociągowej Miasta. Wnioskodawczyni nie posiada innych nieruchomości gruntowych, nie trudni się i nigdy nie trudniła profesjonalnym obrotem nieruchomościami, nie prowadzi działalności gospodarczej.

Wnioskodawczyni nie jest czynnym podatnikiem VAT.

Z uwagi na odległość Nieruchomości od miejsca zamieszkania Wnioskodawczyni próbowała sprzedać Nieruchomość przez około 15 lat, okazjonalnie zamieszczając zwykłe ogłoszenia na ogólnodostępnych portalach internetowych.

W związku z wieloletnim i nieskutecznym poszukiwaniem kupca na gospodarstwo w jednej lub kilku transakcjach oraz z uwagi na wiek i stan zdrowia, Wnioskodawczyni postanowiła w 2024 roku, w zakresie zarządzania majątkiem prywatnym, podjąć dodatkowe działania, tzn. podzielić Nieruchomość na mniejsze działki w oparciu o pozyskane warunki zabudowy oraz powiesić przygotowany we własnym zakresie baner, na drzewie na terenie Nieruchomości, z informacją o chęci sprzedaży działki.

Wnioskodawczyni nie podejmowała profesjonalnych działań marketingowych wybiegających poza zwykłe formy ogłoszenia w celu sprzedaży Nieruchomości. Od momentu nabycia Nieruchomości Wnioskodawczyni nie wykonywała żadnej aktywności mającej na celu zwiększenie wartości posiadanego gruntu. Wnioskodawczyni wykonywała jedynie czynności ściśle związane z dbaniem o posiadany majątek. Wnioskodawczyni nie zaciągała kredytu inwestycyjnego, nie ogrodziła działek, nie równała gruntu, nie utwardzała drogi dojazdowej do Nieruchomości, nie dokonała ani nie zamierza dokonać innych działań zwiększających jej atrakcyjność.

Podjęcie decyzji o podziale gruntu na działki poniżej 0,3 ha implikowało konieczność wcześniejszego uzyskania decyzji o warunkach zabudowy, gdyż grunty posiadają charakter rolny, a teren, na którym jest położona Nieruchomość nie jest objęty Miejscowym Planem Zagospodarowania Przestrzennego.

Wnioskodawczyni wystąpiła w lutym 2025 roku z wnioskiem o wydanie decyzji o ustalenie warunków zabudowy dla części terenu dz. nr … o powierzchni 1,1 ha (grunty klasyfikowane jako PsIV i PsV) celem wydzielenia 9 działek włącznie z drogą wewnętrzną.

Wnioskodawczyni na podstawie decyzji podziałowej 13.02.2026 dokonała podziału działki nr … (2,4550 ha) na działki: …. (0,0452 ha PsIV), … (0,1051 ha PsIV, PsV), …(0,1355 ha PsIV, PsV), .. (0,1534 ha PsIV, PsV), … (0,0993 ha PsIV, PsV), … (0,1203 ha PsV), … (0,1035 ha PsIV, PsV), …. (0,1537 ha PsIV, PsV), …..(0,0946 ha PsV), ….. (0,0949 ha PsV), …. (1,3495 ha Br-RIV, PsIV, PsV, RIVa).

Do dnia złożenia wniosku ORD-IN powyższa zmiana jeszcze nie została wprowadzona do księgi wieczystej. Wnioskodawczyni zaktualizuje informacje w tym zakresie w najbliższym czasie, natomiast nowe numery działek po podziale figurują już w Systemie Informacji Przestrzennej Urzędu Gminy oraz Geoportalu Krajowym.

13.10.2026 r. Wnioskodawczyni złożyła ponownie 8 wniosków o ustalenie warunków zabudowy (celem rozdzielenia warunków otrzymanych dla części terenu … o powierzchni 1,1 ha) na działki powstałe po podziale (…).

Do dnia złożenia niniejszego wniosku ORD-IN decyzje dla wniosków z dn. 13.10.2026 r. nie zostały wydane.

Wnioskodawczyni planuje sprzedaż działek ….wraz z częścią udziałów w działkach z wydzieloną drogą wewnętrzną (….) oraz przeniesienie na kupców wyżej wymienionych decyzji o warunkach zabudowy.

Do dnia złożenia niniejszego wniosku ORD-IN nie została podpisana żadna umowa z potencjalnym nabywcą wydzielonych działek.

Wybudowana w 1988 roku linia elektroenergetyczna doprowadzona do budynku gospodarczego obecnie przebiega przez działki o nr …., jednak linia ta wymaga przeniesienia, w efekcie którego nie będzie przebiegać przez tereny przeznaczone do sprzedaży.

Istniejąca linia elektroenergetyczna obecnie jest wykorzystywana oraz w przyszłości planowane jest jej wykorzystywanie wyłącznie w zakresie już istniejących budynków gospodarstwa. Linia elektroenergetyczna nie była przedmiotem w złożonych wnioskach o warunki zabudowy oraz nie będzie, ponieważ decyzje objęte wnioskami Wnioskodawczyni nie będą dopuszczać wykorzystywania istniejącej linii przez ewentualnych nabywców działek.

Teren obejmujący budynki znajdujące się na Nieruchomości nie był objęty wnioskami o warunki zabudowy Wnioskodawczyni. Wnioskodawczyni nie zamierza sprzedawać terenu na którym znajdują się budynki, gdyż planuje przekazać go w przyszłości dzieciom. Tym samym doprowadzenie prądu do budynku gospodarczego nie zostało zrealizowane jako uzbrojenie terenu w kontekście ewentualnych sprzedaży działek, które zostały wydzielone.

Pozyskane środki ze sprzedaży Nieruchomości Wnioskodawczyni planuje przeznaczyć na poprawę sytuacji bytowej oraz kupno nieruchomości o charakterze rekreacyjnym, bliżej miejsca zamieszkania, bez planów odsprzedaży oraz bez planów prowadzenia na niej działalności gospodarczej.

Wnioskodawczyni planuje ogłosić sprzedaż działek w sieci internetowej oraz na banerze zawieszonym na drzewie na Nieruchomości, ale w przypadku trudności ze sprzedażą Wnioskodawczyni nie wyklucza zgłoszenia się po pomoc do pośrednika nieruchomości. Wnioskodawczyni nie będzie uzbrajała działek, nie będzie utwardzała drogi wewnętrznej, nie będzie doprowadzała mediów, ani dokonywała innych działań zwiększających wartość działek bądź ich atrakcyjność.

Po wprowadzeniu Ustawy z dnia 5 listopada 2025 r. o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. 2025 poz. 1668) Wnioskodawczyni utraci możliwość uzyskania decyzji o ustalenie warunków zabudowy dla pozostałej części Nieruchomości (…), z wyłączeniem terenu obejmującego istniejące budynki.

W związku z powyższym, Wnioskodawczyni planuje wystąpić o kolejne warunki zabudowy dla pozostałej części Nieruchomości (…). Istniejące budynki nie będą objęte wnioskiem o warunki zabudowy złożonym na …. Wnioskodawczyni nie zamierza sprzedawać terenu na którym znajdują się budynki, gdyż planuje przekazać go w przyszłości dzieciom.

Wnioskodawczyni informuje, że 26 listopada 2025 roku otrzymała pozytywną interpretację indywidualną dotyczącą Nieruchomości (znak pisma: 0114-KDIP1-2.4012.630.2025.1.GK). Stan faktyczny opisany w ww. interpretacji uległ zmianie, a transakcja która była jej przedmiotem nie doszła do skutku.

W odpowiedzi na pytania Organu zawarte w wezwaniu, wskazała Pani odpowiednio:

1. „Proszę wskazać numery ewidencyjne działek, które są objęte zakresem pytania we wniosku.

Zakres wniosku o wydanie przedmiotowej interpretacji indywidualnej obejmuje sprzedaż łącznie dziesięciu działek o numerach: ……

2. Jeżeli zakresem pytania objęta jest również działka nr ….. lub działki powstałe z podziału tej działki, to proszę wskazać czy działka nr …. została już podzielona? Jeżeli tak, to proszę wskazać na ile działek została podzielona działka nr …. i wskazać numery ewidencyjne działek wydzielonych z tej działki.

Działka o numerze …. została przywołana w celu szczegółowego opisania stanu faktycznego i nie jest objęta zakresem pytania przedmiotowego wniosku.”

Pytanie

Czy w świetle przedstawionego stanu faktycznego, dokonując sprzedaży działek i podejmując czynności ujęte w zdarzeniu przyszłym, Wnioskodawczyni będzie zobowiązana do naliczenia i zapłacenia podatku od towarów i usług?

Pani stanowisko w sprawie

Zdaniem Wnioskodawczyni, zgodnie z art. 15 ust. 1 w zw. z ust. 2 ustawy o VAT, sprzedaż działek powstałych w wyniku czynności podjętych przez Wnioskodawczynię opisanych w stanie faktycznym i zdarzeniu przyszłym, stanowić będzie rozporządzanie majątkiem prywatnym i w konsekwencji, Wnioskodawczyni nie będzie zobowiązana do naliczenia i zapłacenia podatku od towarów i usług.

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy VAT, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

Jak podaje art. 15 ust. 1 ustawy VAT, podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności. Natomiast zgodnie z art. 15 ust. 2 ww. ustawy, działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.

Warunkiem opodatkowania danej czynności podatkiem VAT jest jej realizacja przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem występuje jako podatnik VAT, tzn. dokonuje czynności kwalifikowanej jako działalność gospodarcza. W opisanej sprawie kluczowe zatem staje się ustalenie, czy sprzedaż działek spełnia kryteria do uznania, iż odbywa się to w warunkach działalności gospodarczej określonej w art. 15 ust. 2 ustawy VAT.

Podatek od towarów i usług dotyczy czynności dokonywanych przez podmiot prowadzący działalność gospodarczą, co wyklucza opodatkowanie tym podatkiem sprzedaży majątku prywatnego, dokonywanej w ramach zwykłego zarządu prawem własności. Dopiero w przypadku, gdy osoba fizyczna nadaje sprzedaży charakter handlu profesjonalnego, zbliżonego swoją formą do zawodowo podejmowanych czynności w zakresie obrotu nieruchomościami możemy mieć do czynienia z opodatkowaną podatkiem VAT sprzedażą prywatnej nieruchomości. Aby faktycznie zaistniało opodatkowanie danej czynności konieczne jest, aby czynność podlegającą opodatkowaniu wykonał podmiot, który dla tej właśnie czynności będzie działał jako podatnik.

Nie jest podatnikiem podatku od towarów i usług ten, kto jako osoba fizyczna dokonuje okazjonalnych transakcji, za które nie jest przewidziana ściśle regularna zapłata oraz nie prowadzi zorganizowanej czy zarejestrowanej działalności gospodarczej. Dokonywanie określonych czynności incydentalnie, poza sferą prowadzonej działalności gospodarczej, nie pozwala na uznanie danego podmiotu za podatnika w zakresie tych czynności.

Jednocześnie wykorzystywanie składników majątku, tj. takie wykorzystywanie majątku, które charakteryzuje się powtarzalnością lub długim okresem trwania, które polega na czerpaniu dochodów ze składnika majątku wskazuje na prowadzenie działalności gospodarczej. Należy stwierdzić, że każdy, kto dokonuje czynności, które zmierzają do wykorzystania nieruchomości dla celów działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy powinien być uznany za podatnika podatku od towarów i usług.

W kwestii opodatkowania dostawy nieruchomości istotne jest, czy zbywca w celu dokonania sprzedaży podjął aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producenta, handlowca i usługodawcę w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług, co skutkuje koniecznością uznania go za podmiot prowadzący działalność gospodarczą w rozumieniu tego przepisu, a więc za podatnika podatku od towarów i usług, czy też sprzedaż nastąpiła w ramach zarządu majątkiem prywatnym.

W zakresie ustalenia co jest majątkiem prywatnym warto odnieść się do treści orzeczenia TSUE z 4.10.1995 r., C-291/92 (Finanzamt Uelzen v. Dieter Armbrecht), gdzie wskazano, że majątek prywatny to taka część majątku danej osoby fizycznej, która nie jest przez nią przeznaczona ani wykorzystywana dla potrzeb prowadzonej działalności gospodarczej. Podatnik musi w całym okresie posiadania danej nieruchomości wykazywać zamiar wykorzystywania części nieruchomości w ramach majątku osobistego.

Na gruncie podatku VAT prowadzenie działalności gospodarczej jest kryterium obiektywnym i jest niezależne od faktu formalnej rejestracji działalności w CEIDG. Z tych też powodów należy badać każdorazowo warunki dokonanej sprzedaży oraz okoliczności towarzyszące transakcji celem ustalenia, czy sprzedaż podlega pod regulacje ustawy o podatku od towarów i usług.

Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w wyroku z 15 września 2011 r., C-180/10 oraz C-181/10: TSUE w odpowiedzi na pytanie prejudycjalne polskiego sądu orzekł, że czynności związane ze zwykłym wykonywaniem prawa własności nie mogą same z siebie być uznawane za prowadzenie działalności gospodarczej. Natomiast jeżeli osoba w celu dokonania sprzedaży podejmuje aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców, należy uznać ją za podmiot prowadzący działalność gospodarczą w rozumieniu tego przepisu, a więc za podatnika podatku VAT.

W konsekwencji, możemy stwierdzić, że jeśli osoba fizyczna dokonuje sprzedaży swojego majątku osobistego a czynność ta wykonywana jest okazjonalnie i nie zmierza do nadania jej stałego charakteru, nie oznacza to prowadzenia działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług. W przypadku, gdy brak jest przesłanek świadczących o aktywności sprzedawcy w przedmiocie zbycia nieruchomości, która byłaby porównywalna do działań podmiotów zajmujących się profesjonalnie tego rodzaju obrotem – zbycie nieruchomości nie stanowi działalności handlowej podlegającej opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, lecz mieści się w ramach zarządu majątkiem prywatnym.

Należy wskazać, że przyjęcie, że dana osoba fizyczna sprzedając nieruchomości działa w charakterze podatnika prowadzącego działalność gospodarczą, w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy, wymaga ustalenia, że jej działalność w tym zakresie przybiera formę zawodową (profesjonalną), czego przejawem jest taka aktywność tej osoby w zakresie obrotu nieruchomościami, która może wskazywać, że jej czynności przybierają formę zorganizowaną, np. nabycie terenu przeznaczonego pod zabudowę, jego uzbrojenie, wydzielenie dróg wewnętrznych, działania marketingowe podjęte w celu sprzedaży działek, wykraczające poza zwykłe formy ogłoszenia, uzyskanie decyzji o warunkach zagospodarowania terenu (zabudowy), czy wystąpienie o opracowanie planu zagospodarowania przestrzennego dla sprzedawanego obszaru, prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie usług deweloperskich lub innych tego rodzaju usług o zbliżonym charakterze. Przy czym na tego rodzaju aktywność „handlową” wskazywać musi ciąg powyżej przykładowo przytoczonych okoliczności, a nie stwierdzenie jedynie faktu zaistnienia pojedynczych z nich.

W kontekście przedstawionej sprawy warto przywołać wyrok NSA z 6 lipca 2018 r., (sygn. akt I FSK 1986/16): „Przy ocenie działalności osoby sprzedającej nieruchomości należy uwzględniać czynności podejmowane na poszczególnych etapach aktywności sprzedającego w ich całokształcie. Należy przede wszystkim mieć na uwadze te elementy, które łączą się z nakładami inwestycyjnymi wykraczającymi poza standardowe działania zarządu majątkiem prywatnym”.

Do podobnych wniosków doszedł także WSA w Gliwicach w wyroku z 19 marca 2008 r., (sygn. akt III SA/GI 161/08): „Majątek taki nabywany, bowiem był na własne potrzeby danej osoby, a nie z przeznaczeniem do działalności handlowej, a zatem jego sprzedaż zarówno w całości, jak i w częściach, jednemu lub wielu nabywcom, z zyskiem lub bez, nie może być uznana za działalność handlową ze skutkiem w postaci uznania tej osoby za podatnika VAT. Zwłaszcza w przypadku działalności gospodarczej w zakresie handlu, zamiar częstotliwego wykonywania czynności ujawniony być musi już w momencie nabycia towaru, a nie w momencie jego sprzedaży. Nie można też pominąć, że pod pojęciem „handel” należy rozumieć dokonywanie w sposób zorganizowany zakupów towarów w celu ich odsprzedaży. Mając na uwadze powyższe, stwierdzono, że ani formalny status danego podmiotu jako podatnika zarejestrowanego, ani okoliczność, że dana czynność została wykonana wielokrotnie lub jednorazowo, lecz z zamiarem częstotliwości nie mogą przesądzać o opodatkowaniu tej czynności bez każdorazowego ustalenia, że w odniesieniu
do tej konkretnej czynności podmiot ten występował w charakterze podatnika podatku od towarów i usług”.

Zdaniem Wnioskodawczyni, biorąc pod uwagę definicję działalności gospodarczej zawartą w ustawie o VAT, dla uznania określonych działań podejmowanych przez konkretny podmiot za działalność gospodarczą istotne znaczenie ma ich zorganizowany charakter.

Dodatkowo, działalność gospodarcza powinna cechować się stałością, powtarzalnością i niezależnością jej wykonywania, ponieważ związana jest z profesjonalnym obrotem gospodarczym. Jeśli nieruchomość cały czas znajdowała się w majątku osobistym, nie była wykorzystywana w działalności gospodarczej (w tym wynajmowana, wydzierżawiana), ani nie podejmowano aktywnych działań w zakresie obrotu nieruchomościami, przy zaangażowaniu środków podobnych do wykorzystywanych przez handlowców wówczas czynność będzie poza VAT.

Zgodnie z orzeczeniem wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z 7 maja 2013 r., (sygn. akt I SA/Rz 258/13): „podstawowymi cechami tak rozumianej działalności gospodarczej będą:

• wszelkie działanie jak producent, sprzedawca, usługodawca,
• prowadzenie działalności samodzielnie, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności, - prowadzenie działalności w sposób stały (częstotliwy) lub wykonanie czynności w sposób jednorazowy w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania jej w sposób częstotliwy. Przez zamiar częstotliwości prowadzenia działalności należy tutaj rozumieć chęć, wolę powtarzalnego, a nie jednorazowego, wykonywania określonych czynności, składających się na istotę prowadzonej działalności”.

W opinii Wnioskodawczyni, okoliczności wszystkich podjętych i planowanych czynności wskazują, że będą one wykonywane w ramach zarządu majątkiem prywatnym.

Wnioskodawczyni uważa, że podejmowane przez nią działania nie wskazują, że skala ich aktywności w celu zbycia działek była porównywalna do działań podmiotów zajmujących się profesjonalnie obrotem nieruchomościami. Wnioskodawczyni nie angażuje bowiem w ramach transakcji środków podobnych do tych, jakie angażują producenci, handlowcy czy usługodawcy. Czynności te nie mają ponadto charakteru stałego.

Nieruchomość została nabyta przez Wnioskodawczynię ponad czterdzieści lat temu na podstawie umowy darowizny. Nieruchomość nie została nabyta w ramach działalności gospodarczej, ani w celu jej dalszej odsprzedaży. Była wykorzystywana w ramach działalności ogrodniczej oraz prywatnie w celach rekreacyjnych.

Dokonane oraz planowane czynności Wnioskodawczyni powinny być rozpatrywane w perspektywie upływu długiego okresu od nabycia Nieruchomości oraz okoliczności jej nabycia w akcie darowizny. Ukazuje to klarowny brak zamiaru nabycia Nieruchomości celem jej odsprzedaży przez Wnioskodawczynię.

Interpretacja indywidualna z 27 maja 2022 r. (sygn. 0114-KDIP3-1.4011.1163.2021.4.AC): „W szczególności działania podatnika wypełniają definicję działalności gospodarczej, gdy podejmuje on pośrednio lub bezpośrednio określone czynności w zakresie sprzedaży nieruchomości (zarówno w fazie przygotowawczej, jak i w okresie realizacji) angażując środki wykraczające poza zwykły zarząd majątkiem prywatnym. (...) Przyjęcie, że dana osoba fizyczna sprzedając nieruchomości działa w charakterze podatnika prowadzącego działalność gospodarczą wymaga ustalenia, że jej działalność w tym zakresie przekracza zwykły zarząd majątkiem prywatnym czego przejawem jest np. nabycie nieruchomości, podział nieruchomości, uzbrojenie terenu, itp. (.) Nie dokonywał Pan, żadnych czynności mogących zwiększyć wartość rynkową nieruchomości ani też jej atrakcyjności dla potencjalnych inwestorów. (.) Na uwagę zasługuje, fakt, iż nieruchomość została przez Pana nabyta w latach 1991-1992, częściowo w spadku, a częściowo w darowiźnie. Całokształt czynności, a w szczególności fakt, że sprzedaż nieruchomości nastąpi po upływie długiego okresu czasu od jej nabycia oraz okoliczności nabycia nieruchomości sugeruje, że są to działania należące do zakresu zwykłego zarządu majątkiem prywatnym”.

oraz: Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 13 grudnia 2022 r. (sygn. akt II FSK 1155/20): „Jak słusznie zwrócił uwagę w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd pierwszej instancji jednoznaczna kwalifikacja badanego przejawu aktywności podatnika w zakresie sprzedaży nieruchomości jako działalności profesjonalnej czy też prywatnej w ramach zarządu majątkiem prywatnym wymaga rozważenia wszystkich okoliczności analizowanego zdarzenia. Przede wszystkim organ pomija, że mamy do czynienia z jedną nieruchomością, wykorzystywaną przez szereg lat dla potrzeb rodziny. Nie sposób zgodzić się z twierdzeniem organu, że sprzedaż jednej działki nabytej wiele lat wcześniej dla zaspokojenia rekreacyjnych potrzeb rodziny przybiera profesjonalną postać, zwłaszcza, że jak wskazano w treści wniosku nie towarzyszy jej zamiar kontynuacji i wykonywania podobnych operacji w sposób ciągły. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego czynności skarżącego nie miały cech zorganizowania w rozumieniu art. 5a pkt 6 u.p.d.o.f.

O spełnieniu tej przesłanki nie świadczą podnoszone przez organ okoliczności, jak nabycie nieruchomości w 2005 r., doprowadzenie ujęcia wody na działkę, uzyskanie warunków zabudowy i/lub pozwolenia na budowę. Należy wskazać, że przedmiotem sprzedaży ma być jedna nieruchomość i wykluczone są przez wnioskodawcę inne tego typu transakcje. Zatem takie działania poprzedzające sprzedaż pojedynczego składnika majątku wspólnego jak uzyskanie warunków zabudowy, choćby dedykowane pod potrzeby dewelopera i opcjonalnie uzyskanie pozwolenia na budowę, nie daje podstaw do przyjęcia, aby działania wnioskodawcy w sposób istotny odbiegają od normalnego wykonywania prawa własności, a już z pewnością do uznania, że dokonując sprzedaży tej nieruchomości z warunkami zabudowy, jakie by one nie były i opcjonalnie z pozwoleniem na budowę, uczynił sobie z tego stałe źródło zarobkowania. Mamy do czynienia z czynnością jednorazową, wyzbyciem się składnika majątku dorobkowego małżonków, nabytego przed laty, który dotąd był wykorzystywany do realizacji określonych potrzeb rodziny wnioskodawcy”.

Wnioskodawczyni planuje podjąć niezbędne minimum czynności, które miałyby jej umożliwić dokonanie sprzedaży części majątku. Pozyskane środki ze sprzedaży Nieruchomości planuje przeznaczyć na poprawę sytuacji bytowej oraz kupno nieruchomości o charakterze rekreacyjnym, bliżej miejsca zamieszkania, bez planów odsprzedaży oraz bez planów prowadzenia na niej działalności gospodarczej.

Od początku posiadania Nieruchomości, Wnioskodawczyni nie wykonywała żadnych działań, które mogłyby być rozpatrywane jako działania profesjonalisty. Tym samym, nie ma możliwości wskazania, że Wnioskodawczyni przeprowadzi szereg czynności podobnych do profesjonalistów na rynku nieruchomości, którzy zajmują się ciągłym pozyskiwaniem nowych terenów w celu ich dalszej sprzedaży.

Nieruchomość nie była użytkowana na rzecz prowadzenia działalności gospodarczej. Wnioskodawczyni od ponad 30 lat w stosunku do Nieruchomości nie dokonała żadnych działań o charakterze ulepszeniowym - nie dokonywała uzbrojenia terenu działek, nie ogradzała działek, nie równała terenu, nie dokonywała jakichkolwiek inwestycji (np. przyłącza mediów, budowa drogi wewnętrznej, budowa nowych naniesień), tzn. nie dokonywała czynności, których celem byłoby zwiększenie atrakcyjności Nieruchomości na potrzeby późniejszej sprzedaży.

Wnioskodawczyni podzieliła Nieruchomość z konieczności, gdyż Wnioskodawczyni nieskutecznie próbowała sprzedać Nieruchomość przez około 15 lat.

Decyzja o złożeniu wniosków o ustalenie decyzji o warunkach zabudowy także mieści się w toku zarządzania majątkiem własnym. Podział gruntu na działki poniżej 0,3 ha implikuje konieczność wcześniejszego uzyskania decyzji o warunkach zabudowy, gdyż grunty posiadają charakter rolny, a teren, na którym jest położona Nieruchomość nie jest objęty Miejscowym Planem Zagospodarowania Przestrzennego. W związku z powyższym, wystąpienie z wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy było niezbędne, aby dowiedzieć się, czy podział Nieruchomości na mniejsze działki jest w ogóle możliwy.

Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 28 września 2020 r., (sygn. akt I FSK 1476/17) wskazał: „W sytuacji zaś, gdy działka otrzymana przez Skarżącą nie była objęta planem zagospodarowania przestrzennego, nie wykracza poza zarząd majątkiem prywatnym uzyskanie warunków zabudowy i tym samym uzyskanie wskazówek co do możliwego przeznaczenia tej działki. Przeznaczenie działki, określające możliwy sposób jej wykorzystania, wpływa na wartość działki a uzyskanie informacji o tym przeznaczeniu, istotnej z punktu widzenia ceny sprzedaży, jest uzasadnione przy każdej transakcji sprzedaży i nie może być uznane za charakterystyczne tylko dla profesjonalnego obrotu nieruchomościami”.

Podobną zasadność podziału w następstwie uzyskania decyzji o warunkach zabudowy w rozumieniu jako konieczność, dopuszcza NSA w uchwale trzech sędziów z dnia 30 lipca 2020 r. (sygn. akt I FSK 357/19): „(...) Z wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej wynika, że skarżący zamierza skorzystać okazjonalnie z możliwości zbycia zgromadzonego wcześniej majątku prywatnego, nie wykorzystywanego wcześniej do prowadzenia jakiejkolwiek działalności gospodarczej. W zakresie zarządzania majątkiem prywatnym mieści się też aktywność polegająca na podziale działek na mniejsze działki również o charakterze rolnym. Zarządzenie majątkiem prywatnym nie wyklucza bowiem podejmowania takich kroków, aby w razie zbywania majątku uzyskać jak najlepszą cenę. Z treści przedstawionego wniosku wynika, że podjęcie decyzji o podziale gruntu na działki budowlane implikowało konieczność wcześniejszego uzyskania decyzji o warunkach zabudowy, gdyż teren, na którym są położone działki nie jest objęty planem zagospodarowania przestrzennego”.

Wystąpienie o wydanie decyzji o ustalenie warunków zabudowy ocenione jako rozporządzanie majątkiem własnym, dopuszcza wyrok WSA w Poznaniu z dnia 16 listopada 2018 r., (sygn. akt I SA/ Po 594/18): „Właściciel realizując swoje uprawnienie do korzystania oraz dysponowania przedmiotem tego prawa może podejmować działania zmierzające do podziału nieruchomości. Okoliczności te same w sobie, podejmowane nawet znaczną ilość razy nie mogą przemawiać za uznaniem, że późniejsza sprzedaż nieruchomości następuje w ramach działalności gospodarczej. Wystąpienie z wnioskiem o wydanie warunków zabudowy analogicznie nie świadczy o zaangażowaniu środków podobnych do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców. Uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy jest bowiem warunkiem dokonania uprzedniego podziału nieruchomości, które jak wynika z powyższych rozważań nie jest czynnością świadczącą o podjęciu profesjonalnej działalności w dziedzinie obrotu nieruchomościami. Występowanie z wnioskiem o tego rodzaju decyzje nie pozwala w żadnej mierze na rozróżnienie działalności profesjonalnej od działań związanych ze zwykłym wykonywaniem prawa własności. Decyzja w przedmiocie warunków zabudowy nie jest bowiem aktem, o którego wydanie zwracają się jedynie podmioty prowadzące zorganizowaną działalność w dziedzinie obrotu nieruchomościami”.

Wnioskodawczyni dokonała podziału geodezyjnego Nieruchomości jedynie ze względu na jej dużą powierzchnię, co utrudniło jej sprzedaż (brak chętnych na tak dużą powierzchnię), a czynności związane z uzyskaniem warunków zabudowy są wymuszone okolicznościami związanymi z chęcią sprzedaży działek.

Warunki zabudowy obligują do wytyczenia drogi dojazdowej zgodnie z art. 93 ust. 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tj. - Dz. U. 2021 r., poz. 1899 ze zm.), który stanowi: „Podział nieruchomości nie jest dopuszczalny, jeżeli projektowane do wydzielenia działki gruntu nie mają dostępu do drogi publicznej”.

Tym samym, powyższe regulacje w kontekście wydzielenia mniejszych działek wymuszają na Wnioskodawczyni wydzielenie prawne na Nieruchomości drogi wewnętrznej. Powyższe działania jednak nie mogą być utożsamiane z chęcią podwyższenia wartości lub atrakcyjności Nieruchomości.

Z podejściem takim zgadza się m.in. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 27 kwietnia 2022 r. (sygn. I FSK 1589/18), odnosząc się do przypadku w którym sprzedający: złożył wniosek o wydanie warunków zabudowy, złożył wniosek o dokonanie podziału nieruchomości, dokonał zamiany działki z innym właścicielem, dokonał sprzedaży podzielonych działek. Zdaniem Sądu, w takim wypadku: „Zbycie natomiast, nawet kilkunastu działek budowlanych, powstałych z podziału gruntu rolnego, nie stanowi per se działalności handlowej podlegającej opodatkowaniu VAT, gdy brak przesłanek świadczących o takiej aktywności sprzedawcy w przedmiocie zbycia przedmiotowych gruntów, która byłaby porównywalna do działań podmiotów zajmujących się profesjonalnie tego rodzaju obrotem (brak przesłanek zawodowego - stałego i zorganizowanego charakteru takiej działalności), co wskazuje, że w takim przypadku mamy do czynienia z czynnościami mieszczącymi się w ramach zarządu majątkiem prywatnym - niemającym cech działalności gospodarczej w rozumieniu VAT”.

Powyższe oznacza, iż z całokształtu okoliczności towarzyszących nie wynika, że czynności dokonane przez Wnioskodawczynię przed dokonaniem transakcji wskazywałby na powtarzalne i profesjonalne działania, charakterystyczne dla podmiotów gospodarczych zajmujących się obrotem nieruchomościami.

Ponadto, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z 11 lutego 2022 r. (sygn. akt. III SA/Wa 1403/21), wskazał, że: „Skarżący w roku 2014 rozpoczął stopniowy podział gruntów na mniejsze działki. Z uwagi na brak miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego uzyskał decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu (inaczej bowiem taki podział nie byłby możliwy). W 2018 roku Wnioskodawca rozpoczął ich sprzedaż. Nieregularnie zamieszczał też ogłoszenia w serwisie internetowym. Od 2018 roku do połowy 2020 roku sprzedanych zostało 14 działek, a ich nabywcami były osoby fizyczne, nieprowadzące działalności gospodarczej. Jak wskazuje Skarżący nie prowadził i nie planuje prowadzić w stosunku do działek jakichkolwiek działań podnoszących ich wartość. Wydzielenie drogi jako działki ewidencyjnej było wymogiem, a zarazem bezpośrednią konsekwencją decyzji podziałowej, co nie wpłynęło w istotny sposób na wzrost wartości ani atrakcyjności gruntów. Mając na uwadze przedstawione działania Skarżącego Sąd nie dostrzega w nich profesjonalnego charakteru. Są to czynności mieszczące się w ramach „zwykłych” czynności podejmowanych przy sprzedaży gruntów. Sama okoliczność uzyskania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu nie jest wyrazem działania profesjonalnego a w związku z tym nabycia statusu podatnika podatku VAT.”

Powyższy wyrok również wskazuje, że uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy (w szczególności w sytuacji, gdy jest to związane wymogami prawnymi, a nie intencją Wnioskodawczyni) dla sprzedawanych działek nie powoduje samoistnie, że sprzedającemu można przypisać profesjonalny charakter działań, a więc objęcie czynności sprzedaży zakresem ustawy o VAT.

Samo podzielenie Nieruchomości w na mniejsze działki nie wskazuje, że Wnioskodawczyni działać miałaby w charakterze podatnika VAT, co potwierdził m.in. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w interpretacji z 5 listopada 2020 r. (sygn. 0112-KDIL3.4012.532.2020.3.AW), wskazując, że: „Jedyne czynności dokonane bezpośrednio przez Wnioskodawcę to dokonanie podziału nieruchomości nabytej w drodze spadku, w celu dokonania jej sprzedaży oraz ogłoszenia o sprzedaży w sieci internetowej. Ponadto, procedura podziału działek wymaga uzyskania w pierwszej kolejności warunków zabudowy. W niniejszej sprawie brak jest więc przesłanek pozwalających uznać, że dokonując dostawy działek Zainteresowany wystąpi w charakterze podatnika w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy, prowadzącego działalność gospodarczą w myśl art. 15 ust. 2 ustawy, polegającą na handlu nieruchomościami. Brak tego statusu pozbawia Zainteresowanego cech podatnika podatku VAT, o którym mowa w art. 15 ust. 1 ustawy, w zakresie sprzedaży wskazanych działek, a ich dostawę, cech czynności podlegającej opodatkowaniu, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy. Jak wcześniej wyjaśniono, aby uznać określoną sprzedaż za opodatkowaną podatkiem VAT nie wystarcza stwierdzić jedynie dostawę towarów, lecz wymagane jest określenie podmiotu dokonującego dostawy za występującego w związku ze sprzedażą jako podatnik podatku od towarów i usług. W niniejszej sprawie takich przesłanek brak. Tym samym w rozpatrywanej sprawie sprzedaż wydzielonych działek można uznać za czynność związaną ze zwykłym wykonywaniem prawa własności. Dokonując dostawy działek będzie Pan korzystać z przysługującego prawa do rozporządzania własnym majątkiem, która to czynność oznacza działanie w sferze prywatnej, do której unormowania ustawy o podatku od towarów i usług nie mają zastosowania. Podsumowując, w przedstawionym stanie sprawy, w związku z dokonaniem podziału Pana nieruchomości, na mniejsze działki, i dokonywaniem sprzedaży wydzielonych działek, Wnioskodawca nie będzie występować w charakterze podatnika podatku od towarów i usług, w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy, prowadzącego działalność gospodarczą w myśl art. 15 ust. 2 ustawy. Zatem czynność ta nie będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług”.

Podobne stanowisko zajął Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w interpretacji indywidualnej z 9 października 2020 r. (nr 0112-KDIL1-2.4012.368.2020.5.PM), w której DKIS uznał stanowisko podatnika za prawidłowe. Podatnik wskazywał, że: „Uwzględniając powyższe, w świetle zaprezentowanego stanu faktycznego dokonanie podziału nieruchomości na mniejsze działki oraz podejmowane przez Wnioskodawcę czynności odpowiadają zarządowi majątkiem prywatnym, a nie ukierunkowanej na zarobek zorganizowanej działalności. Wnioskodawca nie planuje czynić jakichkolwiek działań mających na celu zwiększenie wartości sprzedawanych przez niego działek, np. uzbrojenie terenu, wyposażenie w urządzenia i sieci wodociągowe, kanalizacji sanitarnej oraz energetycznej. Planowana sprzedaż nie wpisuje się w aktywność, która byłaby porównywalna do działań podejmowanych przez podmioty trudniące się profesjonalnym obrotem nieruchomościami. Planowana sprzedaż działek nie wpisuje się w katalog czynności, które zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy, podlegają opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. W świetle powyższego wskazać należy, iż Wnioskodawca dokonując sprzedaży działek gruntu nie działa jako podatnik podatku od towarów i usług, a sprzedaż nieruchomości gruntowych nie będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług”.

W związku z zamiarem sprzedaży Nieruchomości, Wnioskodawczyni nie podejmowała także zorganizowanych działań marketingowych wykraczających poza przekazanie informacji znajomym lub rodzinie, zamieszczanie zwykłych ogłoszeń na ogólnodostępnych portalach internetowych oraz zawieszenie przygotowanego we własnym zakresie baneru, na drzewie na terenie Nieruchomości.

Naczelny Sąd Administracyjny w przywołanym wcześniej wyroku z 28 sierpnia 2020 r., (sygn. I FSK 1476/17), stwierdził również, iż poszukiwanie kupującego poprzez zamieszczenie oferty w lokalnej telewizji i wywieszenie ogłoszeń, podział działki na mniejsze i wydzielenie drogi mieszczą się w zakresie czynności w ramach zarządu majątkiem prywatnym. Sąd podkreślił w temacie ogłoszeń o sprzedaży, że: „brak jest nie tylko prawnych, ale i racjonalnych podstaw, aby przyjąć, że sprzedaż dokonywana w ramach zarządu majątkiem prywatnym nie może wiązać się z działaniami zmierzającymi do uzyskania przez sprzedającego korzystnej ceny poprzez ustalenie wartości działki oraz udostępnienie informacji o sprzedaży szerokiemu kręgowi podmiotów”.

Ponadto, Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 3 lipca 2020 r., (sygn. I FSK 1888/17), podkreślił, że: „za aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami nie można uznać zamiaru umieszczenia ogłoszenia na portalu internetowym lub skorzystania z usług biura nieruchomości. Tego rodzaju czynności są standardowymi czynności podejmowanymi przez osoby zamierzające dokonać sprzedaży nieruchomości. Samo umieszczenie ogłoszenia na wyspecjalizowanym portalu internetowym nie jest przejawem wykonywania działalności w zakresie obrotu nieruchomościami. Tym bardziej za element prowadzenia działalności gospodarczej nie może być uznana chęć skorzystania z pomocy profesjonalnego podmiotu zajmującego się sprzedażą nieruchomości”.

Potwierdzeniem może być również interpretacja indywidualna z 27 lipca 2022 r. (nr 0115-KDIT3.4011.414.2022.3.JS): „Wskazać należy, że sam fakt zawarcia umowy z pośrednikiem nie przesądza o tym, że sprzedaż nieruchomości należy zakwalifikować do przychodu z działalności gospodarczej. Powyższe znajduje potwierdzenie m.in. w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z 12 marca 2020 r., sygn. I SA/Łd 777/19, w którym wskazano, że: Należy wskazać, że korzystanie z usług biur pośrednictwa sprzedaży nieruchomości jest praktyką powszechną, która nie pozwała na różnicowanie sytuacji tych sprzedających, którzy dokonują zbycia nieruchomości w ramach zarządu majątkiem prywatnym, od tych którzy takich czynności dokonują w ramach działalności gospodarczej.”

Powyższe wyroki oraz interpretacja indywidualna sugerują, że czynności jakie podjęła Wnioskodawczyni w kwestii informowania o chęci sprzedaży Nieruchomości, mając na uwadze całokształt sytuacji, nie noszą znamion profesjonalnego i ciągłego działania.

W opinii Wnioskodawczyni, całokształt okoliczności planowanej transakcji wskazuje, że będzie ona wykonana w ramach zarządu majątkiem prywatnym, a precyzując: sprzedaż działek w rezultacie podjęcia działań opisanych w stanie faktycznym i zdarzeniu przyszłym tj.

• podział z wytyczeniem drogi w oparciu o decyzję o warunkach zabudowy,
• publikacja ogłoszeń w internecie, ewentualne skorzystanie z usług biura nieruchomości,
• umieszczenie baneru informującego o chęci sprzedaży działek,
• wystąpienie z wnioskiem o warunki zabudowy i przeniesienie jego postanowień na potencjalnego nabywcę,

stanowić będzie rozporządzanie majątkiem prywatnym i w konsekwencji Wnioskodawczyni nie będzie działać w charakterze podatnika w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy, prowadzącego działalność gospodarczą w myśl art. 15 ust. 2 ustawy.

Z analizowanej sprawy wynika bowiem, że Wnioskodawczyni nabyła działkę w drodze darowizny 40 lat temu w celu prowadzenia działalności ogrodniczej. W roku 1986 na działce Wnioskodawczyni wybudowała budynek gospodarczy, który wraz z działką użytkowała przez 39 lat na własne potrzeby.

Wraz z upływem lat odległość działki od miejsca zamieszkania stała się zbyt uciążliwa. W konsekwencji Wnioskodawczyni, od 15 lat próbowała sprzedać Nieruchomość podejmując minimum czynności. Nieskuteczność tych czynności, oraz prawne wymogi podziału ziemi rolnej niejako wymusiły decyzję o wystąpieniu o decyzję o warunkach zabudowy.

Przedmiotowa nieruchomość nie służyła Wnioskodawczyni do prowadzenia działalności gospodarczej. Nieruchomość zawsze stanowiła składnik majątku prywatnego Wnioskodawczyni i nigdy nie była przedmiotem umowy najmu lub dzierżawy gruntów. Dodatkowo, Wnioskodawczyni nigdy nie podejmowała jakichkolwiek czynności wymagających zaangażowania własnych lub zewnętrznych środków finansowych zmierzających do podniesienia wartości Nieruchomości. W szczególności, Wnioskodawczyni nie podejmowała aktywnych działań marketingowych czy też inwestycyjnych w zakresie obrotu nieruchomościami, wykraczających poza zwykłe formy ogłoszenia, mające na celu możliwie nieskomplikowaną sprzedaż działek.

Głównym celem Wnioskodawczyni jest incydentalna sprzedaż gruntów - warto podkreślić, że Wnioskodawczyni w przeszłości (poza sprzedażą 41 metrów kwadratowych na cel publiczny, które nie może być traktowane jako zarobkowa działalność) nigdy nie dokonała sprzedaży nieruchomości. Plany przeznaczenia pozyskanych środków na kupno działki bliżej domu zamieszkania, zadbanie o zdrowie, dowodzą również braku przesłanek zawodowego, stałego i zorganizowanego charakteru charakterystycznego dla podmiotów zajmujących się profesjonalnie obrotem nieruchomościami.

Zdaniem Wnioskodawczyni uwzględniając przedstawione okoliczności sprawy oraz dokonaną analizę przepisów prawa podatkowego wskazać należy, że w odniesieniu do czynności założonych w zdarzeniach przyszłych brak jest przesłanek pozwalających uznać, że dokonując dostaw w zakresie ww. zdarzeń, Wnioskodawczyni wystąpi w charakterze podatnika w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy, prowadzącego działalność gospodarczą w myśl art. 15 ust. 2 ustawy i tym samym nie będzie zobowiązana do naliczenia i zapłacenia podatku od towarów i usług.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które Pani przedstawiła we wniosku jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z przepisem art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:

Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”, podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:

Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…).

Stosownie do art. 2 pkt 6 ustawy:

Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach – rozumie się przez to rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.

Według art. 2 pkt 22 ustawy:

Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o sprzedaży – rozumie się przez to odpłatną dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.

Zatem, grunty spełniają definicję towaru wynikającą z art. 2 pkt 6 ustawy, a ich sprzedaż jest traktowana jako czynność odpłatnej dostawy towarów na terytorium kraju.

W konsekwencji, należy przyjąć, że w oparciu o definicję zawartą w art. 2 pkt 6 ustawy, zbycie nieruchomości (gruntów), traktowane jest jako czynność odpłatnej dostawy towarów, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy.

Wskazania wymaga, że nie każda czynność stanowiąca dostawę towarów, w rozumieniu art. 7 ustawy podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, ponieważ aby dana czynność podlegała opodatkowaniu tym podatkiem, musi być wykonana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.

Pojęcia „podatnik” i „działalność gospodarcza”, na potrzeby podatku od towarów i usług, zostały określone w art. 15 ust. 1 i ust. 2 ustawy.

Należy zauważyć, że zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy:

Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.

W rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy:

Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.

Określony w ustawie zakres opodatkowania podatkiem od towarów i usług wskazuje, że do tego, aby faktycznie zaistniało opodatkowanie danej czynności, konieczne jest, aby czynność podlegającą opodatkowaniu wykonał podmiot, który dla tej właśnie czynności będzie działał jako podatnik. Definicja działalności gospodarczej zawarta w ustawie, ma charakter uniwersalny, pozwalający na objęcie pojęciem „podatnik” tych wszystkich podmiotów, które prowadzą określoną działalność, występując w profesjonalnym obrocie gospodarczym. Ponadto, działalność gospodarczą stanowi wykorzystywanie towarów w sposób ciągły dla celów zarobkowych.

Przez ciągłe wykorzystywanie składników majątku należy rozumieć takie wykorzystywanie majątku, które charakteryzuje się powtarzalnością lub długim okresem trwania. Zatem, czerpanie dochodów ze składnika majątku wskazuje na prowadzenie działalności gospodarczej.

Analizując powyższe przepisy stwierdzić należy, że dostawa towarów podlegać będzie opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wyłącznie wówczas, gdy dokonywana będzie przez podmiot mający status podatnika, a dodatkowo działającego w takim charakterze w odniesieniu do danej transakcji. Istotnym dla określenia, że w odniesieniu do konkretnej dostawy, mamy do czynienia z podatnikiem podatku od towarów i usług jest stwierdzenie, że prowadzi on działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów ustawy.

Na podstawie art. 9 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L Nr 347 z 11.12.2006 s. 1, ze zm.), zwanej dalej „Dyrektywą 2006/112/WE”:

„Podatnikiem” jest każda osoba prowadząca samodzielnie w dowolnym miejscu jakąkolwiek działalność gospodarczą, bez względu na cel czy też rezultaty takiej działalności. „Działalność gospodarcza” obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, włącznie z górnictwem, działalnością rolniczą i wykonywaniem wolnych zawodów lub uznanych za takie. Za działalność gospodarczą uznaje się w szczególności wykorzystywanie w sposób ciągły, majątku rzeczowego lub wartości niematerialnych w celu uzyskania z tego tytułu dochodu.

Z przytoczonych regulacji prawa wspólnotowego wynika, że podatnikiem podatku od towarów i usług może być każda osoba, która okazjonalnie dokonuje czynności opodatkowanych, przy czym czynności te winny być związane z działalnością zdefiniowaną jako działalność gospodarcza, tj. wszelką działalnością producentów, handlowców i osób świadczących usługi, włącznie z górnictwem, działalnością rolniczą i wykonywaniem wolnych zawodów lub uznanych za takie.

Warunkiem opodatkowania danej czynności podatkiem od towarów i usług w świetle powyższych przepisów jest spełnienie dwóch przesłanek łącznie: po pierwsze dana czynność ujęta jest w katalogu czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, po drugie – czynność została wykonana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.

Właściwym zatem jest wykluczenie osób fizycznych z grona podatników w przypadku, gdy dokonują sprzedaży, przekazania, bądź darowizny towarów stanowiących część majątku osobistego, tj. majątku, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży, bądź wykonywania innych czynności w ramach działalności gospodarczej ani też nie został wykorzystany w trakcie jego posiadania na cele działalności gospodarczej.

W kontekście powyższych rozważań nie jest podatnikiem podatku od towarów i usług ten, kto jako osoba fizyczna dokonuje jednorazowych lub okazjonalnych transakcji, za które nie jest przewidziana ściśle regularna zapłata oraz nie prowadzi zorganizowanej, czy zarejestrowanej działalności gospodarczej, a tylko np. wyzbywa się majątku osobistego. Dokonywanie określonych czynności incydentalnie, poza sferą prowadzonej działalności gospodarczej, również nie pozwala na uznanie danego podmiotu za podatnika w zakresie tych czynności.

Przyjęcie, że dany podmiot sprzedając grunt działa w charakterze podatnika prowadzącego działalność gospodarczą wymaga ustalenia, czy jego działalność w tym zakresie przybiera formę zawodową (profesjonalną). Przejawem zaś takiej aktywności określonej osoby w zakresie obrotu nieruchomościami, która może wskazywać, że jej czynności przybierają formę zorganizowaną może być np.: nabycie terenu przeznaczonego pod zabudowę, jego uzbrojenie, wydzielenie dróg wewnętrznych, działania marketingowe podjęte w celu sprzedaży działek, wykraczające poza zwykłe formy ogłoszenia, uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy terenu, czy wystąpienie o opracowanie planu zagospodarowania przestrzennego dla sprzedawanego obszaru, prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie usług deweloperskich lub innych tego rodzaju usług o zbliżonym charakterze. Przy czym, na tego rodzaju aktywność „gospodarczą” wskazywać musi ciąg powyżej przytoczonych okoliczności, a nie stwierdzenie jedynie faktu wystąpienia pojedynczych z nich.

Zatem, w kwestii podlegania opodatkowaniu sprzedaży przedmiotowych działek istotne jest, czy w celu dokonania ich sprzedaży podjęła Pani aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producenta, handlowca i usługodawcę w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy. Skutkowałoby to koniecznością uznania Pani za podmiot prowadzący działalność gospodarczą w rozumieniu tego przepisu, a więc za podatnika podatku od towarów i usług.

Dodatkowo należy wskazać, że działalność gospodarcza powinna cechować się stałością, powtarzalnością i niezależnością jej wykonywania, bowiem związana jest z profesjonalnym obrotem gospodarczym. Nie jest natomiast działalnością handlową, a zatem i gospodarczą, sprzedaż majątku osobistego, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży, czy też prowadzenia działalności, ani też w trakcie posiadania nie został wykorzystany do działalności gospodarczej.

Z orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 15 września 2011 r. w sprawach połączonych Jarosław Słaby przeciwko Ministrowi Finansów (C-180/10) oraz Emilian Kuć i Halina Jeziorska-Kuć przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w Warszawie (C-181/10) wynika, że czynności związane ze zwykłym wykonywaniem prawa własności nie mogą same z siebie być uznawane za prowadzenie działalności gospodarczej. Sama liczba i zakres transakcji sprzedaży nie mogą stanowić kryterium rozróżnienia między czynnościami dokonywanymi prywatnie, które znajdują się poza zakresem zastosowania dyrektywy, a czynnościami stanowiącymi działalność gospodarczą.

Inaczej jest natomiast – wyjaśnił Trybunał – w wypadku, gdy zainteresowany podejmuje aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w rozumieniu art. 9 ust. 1 akapit drugi Dyrektywy. Zatem za podatnika należy uznać osobę, która w celu dokonania sprzedaży gruntów angażuje podobne środki wykazując aktywność w przedmiocie zbycia nieruchomości porównywalną do działań podmiotów zajmujących się profesjonalnie tego rodzaju obrotem, tj. działania wykraczające poza zakres zwykłego zarządu majątkiem prywatnym.

Pojęcie „majątku prywatnego” nie występuje na gruncie analizowanych przepisów ustawy o VAT, jednakże wynika z wykładni art. 15 ust. 2 ustawy o VAT, w której zasadnym jest odwołanie się do treści orzeczenia TSUE w sprawie C-291/92 (Finanzamt Uelzen v. Dieter Armbrecht), które dotyczyło kwestii opodatkowania sprzedaży przez osobę będącą podatnikiem podatku od wartości dodanej, części majątku niewykorzystywanej do prowadzonej działalności gospodarczej, a służącej jej do celów prywatnych. „Majątek prywatny” to zatem taka część majątku danej osoby fizycznej, która nie jest przez nią przeznaczona ani wykorzystywana dla potrzeb prowadzonej działalności gospodarczej. Ze wskazanego orzeczenia wynika zatem, że podatnik musi w całym okresie posiadania danej nieruchomości wykazywać zamiar wykorzystywania części nieruchomości w ramach majątku osobistego. Przykładem takiego wykorzystania nieruchomości mogłoby być np. wybudowanie domu dla zaspokojenia własnych potrzeb mieszkaniowych. Potwierdzone to zostało również w wyroku TSUE z dnia 21 kwietnia 2005 r., sygn. akt C-25/03 Finanzamt Bergisch Gladbach v. HE, który stwierdził, że majątek prywatny to mienie wykorzystywane dla zaspokojenia potrzeb własnych.

Ze wskazanych powyżej orzeczeń wynika zatem, że podatnik musi w całym okresie posiadania danej nieruchomości wykazywać zamiar wykorzystywania nieruchomości w ramach majątku osobistego.

Uznanie, że dany podmiot w odniesieniu do konkretnej czynności działa jako podatnik podatku od towarów i usług, wymaga oceny każdorazowo odnoszącej się do okoliczności faktycznych danej sprawy. W przypadku osób fizycznych, które dokonują sprzedaży, przekazania, bądź darowizny towarów stanowiących część majątku osobistego, tj. majątku, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży bądź wykonywania innych czynności w ramach działalności gospodarczej, należy szczególnie wnikliwie przeanalizować okoliczności, w jakich będzie realizowana transakcja. Co do zasady bowiem osoby fizyczne, które dokonują transakcji w ramach zarządu majątkiem prywatnym, wykluczone są z grona podatników VAT.

Z opisu wniosku wynika, że w 1985 r. nabyła Pani na podstawie umowy darowizny od rodziców własność niezabudowanych działek rolnych (…) o łącznej powierzchni 2,43 ha. Nabyła Pani grunty w celu prowadzenia działalności ogrodniczej. Działalność ogrodnicza została całkowicie zaprzestana w 1995 r. w związku ze zmianą sytuacji życiowej spowodowaną przeprowadzeniem się do ..... Przez kolejne 25 lat działka była wykorzystywana na cele rekreacyjne, wyłącznie w celach prywatnych, związanych z wakacyjnym wypoczynkiem w rodzinnych stronach. W 2001 r. zawarła Pani z miejscowym rolnikiem ustną umowę zamiany gruntów (bez dopłat, grunty o tej samej wartości), które wchodziły w skład gospodarstw rolnych. W wyniku umowy zamiany niezabudowane działki oznaczone numerami … zamieniono na niezabudowane działki oznaczone numerami .. Tym samym w 2001 r. posiadała Pani działki bezpośrednio przylegające do siebie (działki …..). Następnie w 2003 r. z inicjatywy Miasta, sprzedała Pani 41 m2 gruntów z przeznaczeniem pod budowę komory na trasie magistrali wodociągowej Miasta, tj. „na cel publiczny uzasadniający ich wywłaszczenie”. W związku tym działkę o numerze .. podzielono na działki …., działkę o numerze … podzielono na działki ….. Działki o numerach … zostały sprzedane Miastu. Tym samym w 2003 r. posiadała Pani już działki o numerach ….. W marcu 2024 r. dokonała Pani ostatecznego uporządkowania niekształtnych granic działek wchodzących w skład gospodarstwa, scalając je w jedną część, w wyniku czego powstała działka o nr …Wystąpiła Pani w lutym 2025 roku z wnioskiem o wydanie decyzji o ustalenie warunków zabudowy dla części terenu działki nr …. celem wydzielenia 9 działek włącznie z drogą wewnętrzną. Na podstawie decyzji podziałowej dokonała Pani podziału działki nr …na działki: …… Złożyła Pani 8 wniosków o ustalenie warunków zabudowy (celem rozdzielenia warunków otrzymanych dla części terenu działki nr …) na działki powstałe po podziale (….). Planuje Pani sprzedaż 10 działek o nr ….. Nie została podpisana żadna umowa z potencjalnym nabywcą wydzielonych działek.

Z całokształtu okoliczności sprawy nie wynika taka Pani aktywność, która wykraczałaby poza ramy czynności związanych ze zwykłym wykonywaniem prawa własności. Zatem sprzedaż przez Panią działek o nr …. nie będzie stanowiładziałalności gospodarczej podlegającej opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Brak jest bowiem przesłanek świadczących o takiej Pani aktywności w przedmiocie zbycia ww. działek, która jest porównywalna do działań podmiotów zajmujących się profesjonalnie tego rodzaju obrotem. Nie występuje bowiem ciąg zdarzeń, które jednoznacznie przesądzają, że dostawa przedmiotowych działek będzie stanowiła działalność gospodarczą. Jak wynikaz całokształtu okoliczności sprawy, nie podjęła/nie podejmie Pani aktywnych działań w zakresie obrotu nieruchomościami, które świadczyłyby o angażowaniu środków w sposób podobny do wykorzystywanych przez handlowców. Całokształt powyższych okoliczności wskazuje, że Pani aktywność w pełni mieści się w granicach zarządu majątkiem prywatnym, a stanowisko to pozostaje w zgodzie z przywołanym wyrokiem TSUE C-180/10, C-181/10.

Dokonując sprzedaży działek nr ….., będzie Pani korzystała z przysługującego Pani prawa do rozporządzania majątkiem osobistym, co nie jest wykonywaniem działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy. Brak tego statusu pozbawia Panią cech podatnika podatku VAT, o którym mowa w art. 15 ust. 1 ustawy, w zakresie sprzedaży ww. działek, a dostawę - cech czynności podlegającej opodatkowaniu, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy.

Wobec powyższego,sprzedaż przez Panią działek nr ……, nie będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy.

Tym samym Pani stanowisko jest prawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, który Pani przedstawiła i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.

Wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem wniosku (zapytania). Inne kwestie przedstawione we wniosku, które nie zostały objęte pytaniem, nie mogą być – zgodnie z art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej – rozpatrzone.

Zgodnie z art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa, składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ jest ściśle związany przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego). Ponosi Pani ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu zdarzenia przyszłego. Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, o ile rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem zdarzenia przyszłego podanym przez Panią w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, wydana interpretacja traci swoją aktualność.

Jednocześnie należy podkreślić, że ta interpretacja została wydana na podstawie przedstawionego we wniosku opisu sprawy, co oznacza, że w przypadku, gdy w toku postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, kontroli celno-skarbowej zostanie określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków prawnych.

Odnośnie powołanych przez Panią interpretacji indywidualnych, zauważam, że interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane są w indywidualnych sprawach podatników i niewątpliwie kształtują sytuację prawną tych podatników w sprawach będących przedmiotem rozstrzygnięcia, lecz dotyczą konkretnych stanów faktycznych i należy je traktować indywidualnie.

Odnosząc się do powołanych przez Panią we wniosku wyroków sądów wyjaśniam, że wskazane wyroki zostały potraktowane jako element Pani argumentacji, są to jednak rozstrzygnięcia odnoszące się do indywidualnych spraw i co do zasady, wiążą one strony postępowania w konkretnej, indywidualnej sprawie, nie rozciągając swojego oddziaływania na inne, choćby podobne lub zbieżne sprawy. Zatem wskazane we wniosku wyroki nie mają wpływu na podjęte w niniejszej interpretacji rozstrzygnięcie.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

• Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pani do interpretacji.
• Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:

1. z zastosowaniem art. 119a;

2. w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

3. z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

• Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

• w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
• w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.