Zastosowanie zwolnienia od podatku VAT na podstawie art. 43… — 0114-KDIP4-2.4012.492.2026.1.MB

Interpretacja indywidualna

– stanowisko w części prawidłowe i w części nieprawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest:

· prawidłowe w części dotyczącej ustalenia, czy część ceny usługi organizacji wyjazdowych obozów (kolonii) dla dzieci i młodzieży, obejmująca świadczenia w zakresie opieki nad dziećmi i młodzieżą, korzysta ze zwolnienia od podatku od towarów i usług na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 24 lit. a ustawy (pytanie nr 1),

· nieprawidłowe w części dotyczącej ustalenia, czy część ceny usługi organizacji wyjazdowych obozów (kolonii) dla dzieci i młodzieży, obejmująca świadczenia, takie jak zakwaterowanie, wyżywienie, transport uczestników, udostępnienie infrastruktury sportowej i rekreacyjnej oraz inne świadczenia niezbędne do organizacji wypoczynku, z wyłączeniem Towarów Dodatkowych oraz Usług Dodatkowych, korzysta ze zwolnienia od podatku VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 24 lit. a ustawy (pytanie nr 2),

· nieprawidłowe w części dotyczącej ustalenia, czy cała cena usługi organizacji wyjazdowych obozów (kolonii) dla dzieci i młodzieży, obejmująca zarówno świadczenia w zakresie opieki nad dziećmi i młodzieżą, jak i inne świadczenia związane z usługą opieki, z wyłączeniem Towarów Dodatkowych oraz Usług Dodatkowych, korzysta ze zwolnienia od podatku VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 24 lit. a ustawy (pytanie nr 3).

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

15 czerwca 2026 r. wpłynął Państwa wniosek z 15 czerwca 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej. Treść wniosku jest następująca:

Opis zdarzenia przyszłego

Wnioskodawca jest osobą prawną podlegającą nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Na dzień złożenia niniejszego wniosku Wnioskodawca jest zarejestrowanym, czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług. Wnioskodawca jest wpisany do rejestru przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego i prowadzi działalność gospodarczą.

Wnioskodawca jest wpisany do rejestru organizatorów turystyki i przedsiębiorców ułatwiających nabywanie powiązanych usług turystycznych, o którym mowa w art. 22 ust. 2 ustawy z dnia 24 listopada 2017 r. o imprezach turystycznych i powiązanych usługach turystycznych (pod numerem (…)), spełniając tym samym wymóg określony w art. 92c ust. 1 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty.

Przedmiotem działalności Wnioskodawcy jest organizacja odpłatnych wyjazdowych obozów sportowych o profilu (…), skierowanych do dzieci i młodzieży, stanowiących usługi kompleksowej opieki nad dziećmi i młodzieżą. Wnioskodawca wskazuje, że używane we wniosku określenia: „wyjazdowe obozy”, „wycieczki szkolne”, „turnusy”, „obozy sportowe” oraz „kolonie” odnoszą się do tej samej formy zorganizowanego wypoczynku dzieci i młodzieży i nie służą rozróżnieniu odrębnych rodzajów usług.

W celu zachowania jednoznaczności Wnioskodawca wyjaśnia, że przedmiotem pytania jest organizacja wyjazdowych obozów (kolonii) dla dzieci i młodzieży, obejmujących pobyt poza miejscem zamieszkaniauczestników. Opisywane zdarzenie przyszłe dotyczy zatem jednego rodzaju usługi, tj. organizacji wyjazdów dla dzieci i młodzieży w formie obozów (kolonii).

Wnioskodawca na dzień złożenia wniosku, w związku z organizacją wyjazdowych obozów, rozlicza podatek od towarów i usług zgodnie z procedurą opodatkowania marży, o której mowa w art. 119 ustawy o VAT, co oznacza, że podstawą opodatkowania nie jest cała cena wycieczki, lecz marża, czyli różnica między ceną sprzedaży a kosztami usług nabytych dla bezpośredniej korzyści ostatecznego odbiorcy usługi.

Uczestnikami organizowanego wypoczynku są dzieci i młodzież w wieku szkolnym. Stroną umowy o udział w wypoczynku są, co do zasady, rodzice lub opiekunowie prawni uczestników.

Wnioskodawca dochowuje obowiązków wynikających z art. 92c ustawy o systemie oświaty, w szczególności w zakresie zapewnienia:

odpowiednio wykwalifikowanej kadry,
bezpiecznych i higienicznych warunków wypoczynku,
dostępu do opieki medycznej,
realizacji programu dostosowanego do wieku i potrzeb uczestników.

Poszczególne turnusy organizowane są, co do zasady, dla uczestników z relatywnie wąskiego przedziału wiekowego, obejmującego zazwyczaj maksymalnie dwa do trzech roczników. Wyjątkowo, w niektórych turnusach, w szczególności dedykowanych dziewczętom, rozpiętość wiekowa może być szersza ze względów organizacyjnych.

Wnioskodawca dokonuje zgłoszenia zamiaru zorganizowania wypoczynku kuratorowi oświaty właściwemu ze względu na siedzibę Wnioskodawcy, z zachowaniem terminów określonych w art. 92d ust. 1 ustawy o systemie oświaty. Każdy obóz sportowy jest wpisywany do właściwej bazy wypoczynku. Wnioskodawca prowadzi dokumentację wymaganą przepisami prawa i podlega kontrolom właściwych organów, w tym organów Państwowej Inspekcji Sanitarnej.

W związku ze zgłoszeniem wypoczynku do kuratorium oświaty, w przypadku obiektów nieobjętych jego stałym nadzorem, wymagane jest przedstawienie aktualnej opinii właściwej jednostki Państwowej Straży Pożarnej.

Wszystkie osoby zaangażowane do realizacji obozów zatrudniane są na czas ich trwania na podstawie umów cywilnoprawnych. Kadra zaangażowana w realizację obozów sportowych obejmuje:

kierownika wypoczynku,
wychowawców pełniących jednocześnie funkcję trenerów lub instruktorów,
fizjoterapeutę albo masażystę obozowego,

Wychowawcy i trenerzy pełnią funkcje wychowawcze oraz szkoleniowe. Oznacza to, że dana osoba sprawuje opiekę nad przypisaną jej grupą uczestników, prowadzi zajęcia treningowe i mecze, a także organizuje czas wolny tej grupy. Wskazane osoby są angażowane przez Wnioskodawcę w celu realizacji zadań związanych z organizacją wypoczynku oraz prowadzeniem zajęć przewidzianych w programie obozu.

Kierownik wypoczynku to osoba posiadająca stosowne uprawnienia wymagane dla tej funkcji, która ukończyła kurs kierownika wypoczynku i legitymuje się co najmniej trzyletnim doświadczeniem w pracy z dziećmi i młodzieżą.

Kadra wychowawcza i szkoleniowa (wychowawcy, trenerzy, instruktorzy) posiada co najmniej wykształcenie średnie zakończone egzaminem maturalnym, ukończyła kurs wychowawcy wypoczynku oraz dysponuje doświadczeniem w pracy z dziećmi i młodzieżą.

Ponadto Wnioskodawca korzysta z usług sędziów, którzy prowadzą rozgrywki i wykonują czynności techniczno-organizacyjne, a także fizjoterapeutów/masażystów – niezbędnych z uwagi na sportowy charakter organizowanego wypoczynku.

Każda z osób zaangażowanych do realizacji obozu zobowiązana jest do przedłożenia aktualnej informacji z Krajowego Rejestru Karnego i podlega weryfikacji w rejestrze sprawców przestępstw na tle seksualnym.

Wypoczynek organizowany jest w ośrodkach spełniających wymogi sanitarne, przeciwpożarowe i higieniczne, posiadających wymagane opinie właściwych służb, dostosowanych do potrzeb osób z niepełnosprawnościami. Uczestnicy zakwaterowani są w obiektach pełniących na co dzień funkcję burs szkolnych lub internatów, pozostających pod stałym nadzorem właściwego kuratorium oświaty. Zajęcia sportowe realizowane są w obiektach przeznaczonych do prowadzenia działalności sportowej, w szczególności w miejskich ośrodkach sportu i rekreacji oraz halach sportowych funkcjonujących przy szkołach.

Wyżywienie uczestników zapewniane jest w miejscu zakwaterowania lub za pośrednictwem podmiotu zewnętrznego świadczącego usługi gastronomiczne, w zależności od lokalizacji danego obozu. Podmioty odpowiedzialne za przygotowanie wyżywienia prowadzą działalność z zachowaniem standardów bezpieczeństwa oraz zasad higieny właściwych dla usług żywienia zbiorowego. Posiłki przygotowywane są przez zaplecze kuchenne bursy lub internatu albo przez wyspecjalizowany podmiot zewnętrzny świadczący usługi cateringowe lub gastronomiczne. W ramach organizacji wyżywienia uwzględniane są szczególne potrzeby dietetyczne zgłaszane przez uczestników lub ich opiekunów, w tym diety wynikające ze stanu zdrowia oraz dieta wegetariańska. W przypadku uprzedniego zgłoszenia takiej potrzeby, odpowiednio podmiot zapewniający wyżywienie przygotowuje posiłki dostosowane do wskazanych wymagań żywieniowych.

Podczas obozów sportowych uczestnicy mają zapewniony dostęp do opieki medycznej w ramach powszechnego systemu ochrony zdrowia. W przypadku zaistnienia potrzeby skorzystania z pomocy medycznej uczestnicy kierowani są, pod opieką wychowawcy, do placówki podstawowej opieki zdrowotnej, placówki nocnej i świątecznej opieki zdrowotnej albo na szpitalny oddział ratunkowy lub izbę przyjęć.

W skład kadry wchodzi fizjoterapeuta posiadający prawo wykonywania zawodu albo masażysta obozowy, zapewniający uczestnikom bieżące wsparcie w zakresie drobnych dolegliwości związanych z aktywnością fizyczną. W trakcie trwania obozu sportowego prowadzona jest dokumentacja medyczna interwencji. Dostęp do opieki medycznej oraz obecność fizjoterapeuty lub masażysty obozowego nie wiążą się z ponoszeniem przez uczestników dodatkowych kosztów ponad opłatę za udział w obozie.

Zasadniczym elementem programu obozów są zajęcia sportowe – (…). Na początku obozu uczestnicy są przydzielani do drużyn, a następnie uczestniczą w rozgrywkach prowadzonych w formule ligowej, z towarzyszącymi elementami organizacyjnymi: systemem nagród, prowadzeniem statystyk oraz przygotowywaniem materiałów wideo.

Standardowy harmonogram dnia obejmuje możliwość udziału, na zasadzie dobrowolności, w porannym treningu przed śniadaniem, po którym następują zasadnicze zajęcia zespołowe oraz rozgrywki meczowe.

Program uzupełniają:

zajęcia integracyjne,
gry zespołowe i towarzyskie (m.in. gry planszowe),
indywidualne i grupowe konsultacje z trenerem dotyczące m.in. rozwoju sportowego uczestników, wyznaczania i realizacji celów treningowych oraz bieżącej oceny samopoczucia uczestników,
wyjścia rekreacyjne organizowane, co do zasady, dwukrotnie w trakcie turnusu (w szczególności na basen lub plażę),
warsztaty z zakresu prowadzenia statystyk sportowych,
zajęcia edukacyjne w formie wykładu prowadzonego przez fizjoterapeutę lub masażystę.

Rozgrywki prowadzone są na dwóch poziomach zaawansowania (poziom bardziej zaawansowany i poziom podstawowy), co oznacza funkcjonowanie dwóch równoległych lig w ramach jednego turnusu.

Zajęcia dostosowywane są do wieku uczestników oraz ich poziomu zaawansowania sportowego.

W realizacji obozów Wnioskodawca korzysta z usług podmiotów zewnętrznych, w szczególności w zakresie zakwaterowania, wyżywienia oraz udostępnienia infrastruktury sportowej i rekreacyjnej. Wnioskodawca nabywa również materiały, sprzęt i wyposażenie niezbędne do realizacji programu.

Wnioskodawca zapewnia uczestnikom stroje sportowe, w których samodzielnie wykonuje elementy personalizacji (nadruki, nazwiska). Stroje sportowe stanowią element wyposażenia niezbędny ze względu na charakter obozu, obejmujący codzienną aktywność fizyczną, treningi oraz mecze (…) – co ma na celu w szczególności umożliwienie prawidłowej rywalizacji w trakcie meczy (…) poprzez prostą identyfikację członków poszczególnych drużyn.

Usługi i dostawy towarów nabywane oraz realizowane przez Wnioskodawcę w związku z organizacją poszczególnych obozów sportowych (w szczególności zakwaterowanie, wyżywienie, opieka medyczna, materiały programowe, stroje sportowe, sprzęt sportowy i rekreacyjny) są funkcjonalnie związane z organizacją wypoczynku i są niezbędne do wykonania usługi zgodnie z programem danego obozu sportowego. Świadczenia te nie są oferowane jako odrębne, samoistne usługi.

W trakcie trwania obozu uczestnicy nie nabywają dodatkowych usług ani towarów wykraczających poza standard uczestnictwa, z wyjątkiem fakultatywnej usługi transportowej. Usługa ta ma charakter opcjonalny i nie jest wliczona w podstawową cenę obozu.

Ponadto Wnioskodawca zapewnia uczestnikom wyposażenie w postaci okolicznościowych t-shirtów, skarpetek oraz bidonów (dalej: „Towary Dodatkowe”). Elementy te mają charakter uzupełniający i nie są niezbędne do realizacji podstawowej aktywności sportowej.

Incydentalnie, po zakończeniu obozów sportowych, może dochodzić do sprzedaży przez Wnioskodawcę za pośrednictwem strony internetowej pojedynczych, pozostałych produktów (np. t-shirtów lub skarpet). Sprzedaż ta ma charakter odrębny od usługi organizacji obozu i nie stanowi elementu świadczenia realizowanego na rzecz uczestników w trakcie ich pobytu.

Wszyscy uczestnicy objęci są jednolitym zakresem świadczeń i otrzymują taki sam pakiet wyposażenia w ramach opłaty za udział w obozie. Nie przewiduje się możliwości rezygnacji z poszczególnych elementów pakietu ani wyboru wariantu rozszerzonego. Ewentualne różnice w wysokości opłaty wynikają wyłącznie z długości turnusu (wariant (…)).

Pytania

Czy część ceny usługi organizacji wyjazdowych obozów (kolonii) dla dzieci i młodzieży, obejmująca świadczenia w zakresie opieki nad dziećmi i młodzieżą korzysta ze zwolnienia na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 24 lit. a ustawy o VAT?
Czy część ceny usługi organizacji wyjazdowych obozów (kolonii) dla dzieci i młodzieży, obejmująca świadczenia takie jak zakwaterowanie, wyżywienie, transport uczestników, udostępnienie infrastruktury sportowej i rekreacyjnej oraz inne świadczenia niezbędne do organizacji wypoczynku, z wyłączeniem Towarów Dodatkowych oraz Usług Dodatkowych, jest zwolniona od podatku VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 24 lit. a ustawy o VAT?
Czy cała cena usługi organizacji wyjazdowych obozów (kolonii) dla dzieci i młodzieży (usługi opisanej w stanie faktycznym obejmująca zarówno usługi opieki oraz inne świadczenia związane z usługą opieki, z wyjątkiem Towarów Dodatkowych oraz Usług Dodatkowych zwolniona jest od podatku VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 24 lit. a ustawy o VAT?

Państwa stanowisko w sprawie

1. część ceny usługi organizacji wyjazdowych obozów (kolonii) dla dzieci i młodzieży, obejmująca świadczenia w zakresie opieki nad dziećmi i młodzieżą korzysta ze zwolnienia na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 24 lit. a ustawy o VAT;

2. część ceny usługi organizacji wyjazdowych obozów (kolonii) dla dzieci i młodzieży, obejmująca świadczenia takie jak zakwaterowanie, wyżywienie, transport uczestników, udostępnienie infrastruktury sportowej i rekreacyjnej oraz inne świadczenia niezbędne do organizacji wypoczynku, z wyłączeniem Towarów Dodatkowych oraz Usług Dodatkowych, jest zwolniona z podatku VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 24 lit. a ustawy o VAT;

3. cała cena usługi organizacji wyjazdowych obozów (kolonii) dla dzieci i młodzieży (usługi opisanej w stanie faktycznym obejmująca zarówno usługi opieki oraz inne świadczenia związane z usługą opieki, z wyjątkiem Towarów Dodatkowych oraz Usług Dodatkowych zwolniona jest z podatku VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 24 lit. a ustawy o VAT.

Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy

Na wstępnie Wnioskodawca wskazuje, że niniejsze uzasadnienie stanowi uzasadnienie do wszystkich pytań Wnioskodawcy – tj. pytania od 1 do 3.

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawa o VAT opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”, podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. W myśl art. 8 ust. 1 ustawa o VAT przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7 (...). Dokonywana czynność, która podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług może albo być opodatkowana właściwą stawką podatku, albo może korzystać ze zwolnienia od tego podatku.

Jak stanowi art. 43 ust. 1 pkt 24 lit. a ustawy o VAT – zwalnia się z podatku usługi w zakresie opieki nad dziećmi i młodzieżą oraz dostawę towarów i świadczenie usług ściśle z tymi usługami związane, wykonywane w formach i na zasadach określonych w przepisach o pomocy społecznej, w przepisach o systemie oświaty oraz w przepisach ustawy z dnia 14 grudnia 2016 r. - Prawo oświatowe (Dz. U. z 2024 r. poz. 737 ze zm.).

Wobec powyższego, należy odnieść się do ustawy o systemie oświaty – i tak, zgodnie z art. 92c ust. 1 ustawy o systemie oświaty organizatorami wypoczynku mogą być przedsiębiorcy wpisani do rejestru organizatorów turystyki i przedsiębiorców ułatwiających nabywanie powiązanych usług turystycznych, o którym mowa w art. 22 ust. 2 ustawy z dnia 24 listopada 2017 roku o imprezach turystycznych i powiązanych usługach turystycznych.

Wnioskodawca jest natomiast podmiotem wpisanym do ww. rejestru.

Wobec powyższego należy uznać, że Spółka może być podmiotem realizującym usługi „organizacji wypoczynku” w rozumieniu ustawy o systemie oświaty. Należy zaznaczyć, że ww. ustawa nie określa żadnych szczególnych wymagań co do formy prawnej ani też warunków organizacyjno-finansowych, które powinien spełnić organizator.

W celu dochowania zgodności z ustawą o systemie oświaty, organizator wypoczynku ma obowiązek zgodnie z art. 92c ustawy o systemie oświaty zapewnić:

bezpieczne i higieniczne warunki wypoczynku, w szczególności organizuje wypoczynek w obiekcie lub na terenie spełniającym wymagania ochrony przeciwpożarowej, ochrony środowiska oraz warunki higieniczno-sanitarne, określone w przepisach o ochronie przeciwpożarowej, ochronie środowiska i Państwowej Inspekcji Sanitarnej, a w przypadku wypoczynku z udziałem dzieci i młodzieży niepełnosprawnej - organizuje wypoczynek w obiekcie lub na terenie dostosowanym do potrzeb wynikających z rodzaju niepełnosprawności uczestników wypoczynku;
kadrę wypoczynku, którą stanowią:

a) kierownik wypoczynku i wychowawcy wypoczynku spełniający warunki, o których mowa w art. 92p ust. 1-6; liczba wychowawców wypoczynku jest odpowiednia do liczby uczestników wypoczynku,

b) w zależności od programu wypoczynku i realizowanych zajęć - trenerzy i instruktorzy sportu, rekreacji, animacji kulturalno-oświatowej, lektorzy języka i inne osoby prowadzące zajęcia podczas wypoczynku, które spełniają następujące warunki:

- mają ukończone 18 lat,

- posiadają co najmniej wykształcenie średnie lub średnie branżowe,

- posiadają wiedzę, doświadczenie i umiejętności niezbędne do realizowanych zajęć;

dostęp do opieki medycznej:

a) w ramach świadczeń opieki zdrowotnej udzielanych na zasadach określonych w ustawie z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (Dz. U. z 2024 r. poz. 146, ze zm.) lub

b) na podstawie umowy zawartej z lekarzem, pielęgniarką lub ratownikiem medycznym;

program wypoczynku i zajęcia dostosowane do wieku, zainteresowań i potrzeb uczestników, ich stanu zdrowia, sprawności fizycznej i umiejętności;
żywienie zgodne z zasadami higieny żywienia określonymi w ustawie z dnia 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia (Dz. U. z 2023 r. poz. 1448);
bezpieczne korzystanie z wyznaczonego obszaru wodnego zgodnie z ustawą z dnia 18 sierpnia 2011 r. o bezpieczeństwie osób przebywających na obszarach wodnych (Dz. U. z 2023 r. poz. 714);
bezpieczne przebywanie w górach oraz na zorganizowanych terenach narciarskich zgodnie z ustawą z dnia 18 sierpnia 2011 r. o bezpieczeństwie i ratownictwie w górach i na zorganizowanych terenach narciarskich (Dz. U. z 2023 r. poz. 1154).

Ponadto, zgodnie z art. 92d ust. 1 ustawy o systemie oświaty - Organizator wypoczynku jest obowiązany zgłosić kuratorowi oświaty właściwemu ze względu na siedzibę lub miejsce zamieszkania organizatora wypoczynku zamiar zorganizowania wypoczynku, z zastrzeżeniem art. 92e ust. 1.

Przyjmuje się, że aby skorzystać ze zwolnienia z art. 43 ust. 1 pkt 24 lit. a ustawy o VAT:

‒ usługa podstawowa musi mieć charakter usługi opieki nad dziećmi i młodzieżą wykonywanej w formach i na zasadach przewidzianych w przepisach o systemie oświaty (m.in. obowiązki organizatora: warunki bezpieczeństwa, kadra, opieka medyczna, program, wyżywienie, zgłoszenie do kuratora),

‒ dostawy towarów i usługi dodatkowe muszą być „ściśle związane” z tą usługą, tj. konieczne do wykonania usługi podstawowej, a ich głównym celem nie może być osiągnięcie dodatkowego, konkurencyjnego dochodu przez organizatora.

I tak zestawiając powyższe, ze zdarzeniem przyszłym:

‒ Spółka organizuje wypoczynek dzieci i młodzieży wyłącznie w formie wyjazdowych obozów sportowych.

‒ Obozy realizowane są w turnusach, których terminy, lokalizacje, czas trwania, grupy wiekowe i program każdorazowo określa oferta Spółki.

‒ Program ma charakter kompleksowy i obejmuje zajęcia sportowe, rekreacyjne, edukacyjne, integracyjne oraz indywidualne rozmowy z trenerem, dostosowane do wieku, potrzeb i możliwości uczestników oraz aktualnych przepisów prawa.

‒ W realizacji obozów spółka korzysta z usług podmiotów zewnętrznych, w szczególności w zakresie zakwaterowania, wyżywienia oraz nabywa niezbędne materiały, sprzęt i wyposażenie programowe.

‒ Wypoczynek odbywa się w ośrodkach spełniających wymogi sanitarne, przeciwpożarowe i higieniczne, posiadających wymagane opinie oraz dostosowanych do potrzeb osób z niepełnosprawnościami.

‒ Kadrę stanowią kierownicy wypoczynku, wychowawcy oraz personel medyczny, wszyscy z wymaganymi kwalifikacjami, doświadczeniem i aktualnymi zaświadczeniami.

‒ Zapewniona jest całodobowa opieka medyczna na terenie ośrodka, obejmująca pierwszą pomoc, podawanie leków oraz kierowanie do lekarzy specjalistów, z bieżącą dokumentacją interwencji.

‒ Wyżywienie przygotowywane jest na miejscu, z uwzględnieniem diet standardowych i specjalistycznych (m.in. bezmięsnych, leczniczych).

‒ Każdy obóz sportowy jest zgłaszany do kuratora oświaty co najmniej 21 dni przed rozpoczęciem, wpisany do rejestru MEN, a Spółka prowadzi pełną dokumentację i podlega regularnym kontrolom właściwych organów.

Należy uznać, że w ocenie Wnioskodawcy usługi świadczone przez Wnioskodawcę korzystają ze zwolnienia z VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 24 lit. a ustawy o VAT – zarówno co do organizacji wypoczynku (organizacji obozów sportowych)/opieki (pyt. 1) jak i usług dodatkowych (wyżywienie, zakwaterowanie i inne – pyt. 2) oraz całość – tj. usługa opieki/organizacji wypoczynku, jak i usługi niezbędne do prawidłowej realizacji usługi opieki jako usługa kompleksowa (pyt. 3).

Przykładowo, jak wskazał Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w interpretacji z 7 marca 2023 r. znak: 0112-KDIL3.4012.104.2023.1, że usługa półkolonii stanowi usługę kompleksową i obejmuje opiekę nad dziećmi, naukę gry w szachy, wyżywienie, transport komunikacji miejskiej, bilety wstępu do muzeum, to są to usługi ściśle związane z jej organizacją.

Co więcej powyższe znajduje potwierdzenie w orzeczeniach sądów administracyjnych w ugruntowanej już linii orzeczniczej.

Jak wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w wyroku z 10 lipca 2014 roku (I SA/Wr 1219/14), zwolnione z opodatkowania na mocy art. 43 ust. 1 pkt 24 lit. a ustawy VAT są nie tylko usługi opieki nad dziećmi i młodzieżą, lecz także oferowane przez organizatora (w tym nabywane od innych podatników) usługi dodatkowe, takie jak m.in.: wyżywienie, zakwaterowanie, przewóz uczestników – jako usługi ściśle związane z usługą podstawową.

Dalej ponadto jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 16 maja 2019 r. sygn. I FSK 787/17 - zwolnienie od podatku nie ma miejsca w przypadku, gdy usługa dodatkowa nie jest niezbędna do wykonania usługi podstawowej, co jest wystarczające dla zaistnienia rzeczonego skutku (braku zwolnienia od podatku), jak również zwolnienie od podatku nie wystąpi, gdy głównym celem tej usługi będzie osiągnięcie dodatkowego dochodu przez podatnika, przez konkurencyjne wykonywanie tych czynności w stosunku do podatników niekorzystających z takiego zwolnienia. Oczywiście, zwolnienie od podatku nie znajdzie też miejsca w przypadku, w którym spełnione zostaną obydwie przesłanki negatywne, to jest, gdy usługa dodatkowa nie będzie niezbędna do wykonania usługi podstawowej, a równocześnie głównym celem tej usługi dodatkowej będzie osiągnięcie dodatkowego dochodu przez podatnika, przez konkurencyjne wykonywanie czynności w stosunku do podatników niekorzystających z takiego zwolnienia.

Ponadto jak wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w wyroku z 19 marca 2025 r., o sygn. akt I SA/Bd 87/25 - usługi dodatkowe niezbędne do organizacji kolonii nie powinny być traktowane jako usługi turystyczne podlegające opodatkowaniu według procedury VAT- marża. Sąd wskazał, że obok elementów charakterystycznych dla turystyki, występują również aspekty wynikające z przepisów ustawy o systemie oświaty.

Wnioskodawca jednocześnie wskazuje, że zgodnie z art. 43 ust. 17, zwolnienie, o którym mowa m.in. w art. 43 ust. 1 pkt 24 lit. a ustawy o VAT nie ma zastosowania, jeżeli nie są one niezbędne do wykonania usługi podstawowej. I tak takimi usługami są Usługi Dodatkowe oraz Towary Dodatkowe świadczone przez Wnioskodawcę – i w tym zakresie Wnioskodawca nie ma wątpliwości, że tego typu usługi nie są objęte zwolnieniem.

Mając zatem na uwadze wszystko powyższe – w ocenie Wnioskodawcy mając na uwadze ugruntowaną linię orzeczniczą sądów administracyjnych, należy stanąć na stanowisku, że stanowisko na pytania nr 1-3 powinny zostać uznane za prawidłowe.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest:

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:

Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”, podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

Zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy:

Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…).

Natomiast stosownie do art. 8 ust. 1 ustawy:

Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7.

Należy wskazać, że zakres opodatkowania podatkiem VAT wyznacza nie tylko czynnik przedmiotowy – opodatkowaniu podlega odpłatna dostawa towarów lub odpłatne świadczenie usług, ale także czynnik podmiotowy – czynności muszą być wykonywane przez podatnika.

Stosownie do art. 15 ust. 1 ustawy:

Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.

Zgodnie z art. 15 ust. 2 powołanego artykułu:

Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.

Zakres i zasady zwolnienia od podatku dostaw towarów lub świadczenia usług zostały określone m.in. w art. 43 ustawy.

Zgodnie z art. 43 ust. 1 pkt 24 ustawy:

Zwalnia się od podatku usługi w zakresie opieki nad dziećmi i młodzieżą oraz dostawę towarów i świadczenie usług ściśle z tymi usługami związane, wykonywane:

a) w formach i na zasadach określonych w przepisach o pomocy społecznej, w przepisach o systemie oświaty oraz w przepisach ustawy z dnia 14 grudnia 2016 r. - Prawo oświatowe (Dz.U. z 2024 r. poz. 737, z późn. zm.),

b) przez podmioty sprawujące opiekę nad dziećmi w wieku do 3 lat.

Zgodnie z art. 43 ust. 17 ustawy:

Zwolnienia, o których mowa w ust. 1 pkt 18, 18a, 22-24, 26, 28, 29, 31, 32 i 33 lit. a, nie mają zastosowania do dostawy towarów lub świadczenia usług ściśle związanych z usługami podstawowymi, jeżeli:

nie są one niezbędne do wykonania usługi podstawowej, zwolnionej zgodnie z ust. 1 pkt 18, 18a, 22-24, 26, 28, 29, 31, 32 i 33 lit. a lub
ich głównym celem jest osiągnięcie dodatkowego dochodu przez podatnika, przez konkurencyjne wykonywanie tych czynności w stosunku do podatników niekorzystających z takiego zwolnienia.

W świetle ww. art. 43 ust. 1 pkt 24 ustawy należy stwierdzić, że jeżeli świadczone usługi będą stanowiły usługi opieki nad dziećmi i młodzieżą i opieka ta sprawowana będzie w formach i na zasadach określonych w przepisach o pomocy społecznej, o systemie oświaty oraz w przepisach ustawy Prawo oświatowe, to usługi opieki będą objęte zwolnieniem od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 24 lit. a ustawy.

Dla zastosowania zwolnienia od podatku na podstawie ww. przepisów istotne jest spełnienie zawartych w tych przepisach warunków. Zwrócić należy uwagę, że powyższe uregulowania odsyłają bezpośrednio do przepisów o systemie oświaty.

Zgodnie z art. 92a ust. 1 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 881 ze zm.):

Ilekroć w art. 92b-92t i art. 96a jest mowa o wypoczynku, należy przez to rozumieć wypoczynek organizowany dla dzieci i młodzieży w celach rekreacyjnych lub regeneracji sił fizycznych i psychicznych, połączony ze szkoleniem lub pogłębianiem wiedzy, rozwijaniem zainteresowań, uzdolnień lub kompetencji społecznych dzieci i młodzieży, trwający nieprzerwanie co najmniej 2 dni, w czasie ferii letnich i zimowych oraz wiosennej i zimowej przerwy świątecznej, w kraju lub za granicą, w szczególności w formie kolonii, półkolonii, zimowiska, obozu i biwaku.

Stosownie do art. 92c ust. 1 ustawy o systemie oświaty:

Organizatorami wypoczynku mogą być:

szkoły i placówki;
przedsiębiorcy wpisani do rejestru organizatorów turystyki i przedsiębiorców ułatwiających nabywanie powiązanych usług turystycznych, o którym mowa w art. 22 ust. 2 ustawy z dnia 24 listopada 2017 r. o imprezach turystycznych i powiązanych usługach turystycznych (Dz.U. z 2023 r. poz. 2211);
osoby fizyczne, osoby prawne i jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej, inne niż wymienione w pkt 1 i 2, organizujące wypoczynek w celu:

a) niezarobkowym albo

b) zarobkowym, jeżeli organizowany wypoczynek nie stanowi imprezy turystycznej, o której mowa w art. 4 pkt 2 ustawy z dnia 24 listopada 2017 r. o imprezach turystycznych i powiązanych usługach turystycznych.

Na podstawie art. 92c ust. 2 ustawy o systemie oświaty:

Organizator wypoczynku zapewnia:

bezpieczne i higieniczne warunki wypoczynku, w szczególności organizuje wypoczynek w obiekcie lub na terenie spełniającym wymagania ochrony przeciwpożarowej, ochrony środowiska oraz warunki higieniczno-sanitarne, określone w przepisach o ochronie przeciwpożarowej, ochronie środowiska i Państwowej Inspekcji Sanitarnej, a w przypadku wypoczynku z udziałem dzieci i młodzieży niepełnosprawnej - organizuje wypoczynek w obiekcie lub na terenie dostosowanym do potrzeb wynikających z rodzaju niepełnosprawności uczestników wypoczynku;
kadrę wypoczynku, którą stanowią:

a) kierownik wypoczynku i wychowawcy wypoczynku spełniający warunki, o których mowa w art. 92p ust. 1-6; liczba wychowawców wypoczynku jest odpowiednia do liczby uczestników wypoczynku,

‒ mają ukończone 18 lat,

‒ posiadają co najmniej wykształcenie średnie lub średnie branżowe,

‒ posiadają wiedzę, doświadczenie i umiejętności niezbędne do realizowanych zajęć;

dostęp do opieki medycznej:

b) na podstawie umowy zawartej z lekarzem, pielęgniarką lub ratownikiem medycznym;

program wypoczynku i zajęcia dostosowane do wieku, zainteresowań i potrzeb uczestników, ich stanu zdrowia, sprawności fizycznej i umiejętności;
żywienie zgodne z zasadami higieny żywienia określonymi w ustawie z dnia 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia (Dz.U. z 2023 r. poz. 1448);
bezpieczne korzystanie z wyznaczonego obszaru wodnego zgodnie z ustawą z dnia 18 sierpnia 2011 r. o bezpieczeństwie osób przebywających na obszarach wodnych (Dz.U. z 2023 r. poz. 714);
bezpieczne przebywanie w górach oraz na zorganizowanych terenach narciarskich zgodnie z ustawą z dnia 18 sierpnia 2011 r. o bezpieczeństwie i ratownictwie w górach i na zorganizowanych terenach narciarskich (Dz.U. z 2023 r. poz. 1154).

Należy w tym miejscu zauważyć, że ww. ustawa nie określa żadnych szczególnych wymagań co do formy prawnej, ani też warunków organizacyjno-finansowych, które powinien spełnić organizator. Ustala się jedynie wymagania dotyczące samych form wypoczynku: obowiązkiem organizatorów jest zapewnienie bezpiecznych i higienicznych warunków wypoczynku i właściwej opieki wychowawczej, a także zatrudnienie odpowiednio przygotowanej kadry pedagogicznej.

W myśl art. 92d ust. 1 i 2 ustawy o systemie oświaty:

1. Organizator wypoczynku jest obowiązany zgłosić kuratorowi oświaty właściwemu ze względu na siedzibę lub miejsce zamieszkania organizatora wypoczynku zamiar zorganizowania wypoczynku, z zastrzeżeniem art. 92e ust. 1.

2. Organizator wypoczynku posiadający siedzibę lub miejsce zamieszkania poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej zgłasza zamiar zorganizowania wypoczynku kuratorowi oświaty właściwemu ze względu na lokalizację wypoczynku.

W świetle art. 92t pkt 1 ustawy o systemie oświaty:

Minister właściwy do spraw oświaty i wychowania określi, w drodze rozporządzenia termin złożenia zgłoszenia wypoczynku, o którym mowa w art. 92d ust. 1, jego formę, dokumenty dołączane do zgłoszenia oraz wzór tego zgłoszenia, mając na uwadze potrzebę prawidłowego realizowania przez kuratora oświaty obowiązków związanych z umieszczeniem zgłoszenia wypoczynku w bazie wypoczynku.

Zgodnie z § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 30 marca 2016 r. w sprawie wypoczynku dzieci i młodzieży (t. j. Dz. U. z 2016 r. poz. 452 ze zm.):

Organizator wypoczynku zgłasza kuratorowi oświaty zamiar zorganizowania wypoczynku:

w przypadku wypoczynku organizowanego w okresie ferii letnich oraz wiosennej przerwy świątecznej - od dnia 1 marca w roku szkolnym, w którym organizowany jest wypoczynek, jednak nie później niż na 21 dni przed terminem rozpoczęcia wypoczynku, a w przypadku organizowania półkolonii lub wypoczynku za granicą - nie później niż na 14 dni przed terminem rozpoczęcia wypoczynku;
w przypadku wypoczynku organizowanego w okresie ferii zimowych oraz zimowej przerwy świątecznej - od dnia 1 października w roku szkolnym, w którym organizowany jest wypoczynek, jednak nie później niż na 21 dni przed terminem rozpoczęcia wypoczynku, a w przypadku organizowania półkolonii lub wypoczynku za granicą - nie później niż na 14 dni przed terminem rozpoczęcia wypoczynku.

Natomiast w myśl § 2 ust. 2 rozporządzenia w sprawie wypoczynku dzieci i młodzieży:

W przypadkach uzasadnionych względami społecznymi organizator wypoczynku może zgłosić kuratorowi oświaty zamiar zorganizowania wypoczynku po upływie terminu, o którym mowa w ust. 1, nie później jednak niż na 7 dni przed terminem rozpoczęcia wypoczynku.

Stosownie do § 2 ust. 6 rozporządzenia w sprawie wypoczynku dzieci i młodzieży:

Do zgłoszenia wypoczynku organizowanego za granicą organizator wypoczynku dołącza:

w przypadku organizowania wypoczynku w obiekcie używanym okazjonalnie oraz bez stałej infrastruktury komunalnej - szkic poszczególnych pomieszczeń obiektu, z określeniem ich funkcji, w szczególności pomieszczenia do spania, stołówki, pomieszczeń do zajęć wychowawczo-rekreacyjnych i sanitariatów;
w przypadku organizowania wypoczynku o charakterze wędrownym - mapę trasy ze wskazaniem terminu i miejsca noclegu;
oświadczenie o zawarciu umowy ubezpieczenia od następstw nieszczęśliwych wypadków i kosztów leczenia za granicą na rzecz uczestników wypoczynku.

Z opisu sprawy wynika, że są Państwo zarejestrowanym, czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług. Ponadto są Państwo wpisani do rejestru organizatorów turystyki pod numerem (…) i spełniają wymóg wynikający z art. 92c ust. 1 ustawy o systemie oświaty - tj. są Państwo przedsiębiorcą wpisanym do rejestru organizatorów turystyki i przedsiębiorców ułatwiających nabywanie powiązanych usług turystycznych, o którym mowa w art. 22 ust. 2 ustawy z dnia 24 listopada 2017 r. o imprezach turystycznych i powiązanych usługach turystycznych.

Przedmiotem Państwa działalności jest organizacja odpłatnych wyjazdowych obozów sportowych o profilu (…), skierowanych do dzieci i młodzieży. Uczestnikami organizowanego wypoczynku są dzieci i młodzież w wieku szkolnym. Stroną umowy o udział w wypoczynku są, co do zasady, rodzice lub opiekunowie prawni uczestników. Dochowują Państwo obowiązków wynikających z art. 92c ustawy o systemie oświaty, w szczególności w zakresie zapewnienia: odpowiednio wykwalifikowanej kadry, bezpiecznych i higienicznych warunków wypoczynku, dostępu do opieki medycznej, realizacji programu dostosowanego do wieku i potrzeb uczestników. Wszystkie osoby zaangażowane do realizacji obozów zatrudniane są na czas ich trwania na podstawie umów cywilnoprawnych. Kadra zaangażowana w realizację obozów sportowych obejmuje: kierownika wypoczynku, wychowawców pełniących jednocześnie funkcję trenerów lub instruktorów, fizjoterapeutę albo masażystę obozowego. Wychowawcy i trenerzy pełnią funkcje wychowawcze oraz szkoleniowe. Oznacza to, że dana osoba sprawuje opiekę nad przypisaną jej grupą uczestników, prowadzi zajęcia treningowe i mecze, a także organizuje czas wolny tej grupy. Ponadto korzystają Państwo z usług sędziów, którzy prowadzą rozgrywki i wykonują czynności techniczno-organizacyjne, a także fizjoterapeutów/masażystów – niezbędnych z uwagi na sportowy charakter organizowanego wypoczynku. Uczestnicy obozów zakwaterowani są w obiektach pełniących na co dzień funkcję burs szkolnych lub internatów, pozostających pod stałym nadzorem właściwego kuratorium oświaty. Zajęcia sportowe realizowane są w obiektach przeznaczonych do prowadzenia działalności sportowej, w szczególności w miejskich ośrodkach sportu i rekreacji oraz halach sportowych funkcjonujących przy szkołach. Wyżywienie uczestników zapewniane jest w miejscu zakwaterowania lub za pośrednictwem podmiotu zewnętrznego świadczącego usługi gastronomiczne, w zależności od lokalizacji danego obozu. Podmioty odpowiedzialne za przygotowanie wyżywienia prowadzą działalność z zachowaniem standardów bezpieczeństwa oraz zasad higieny właściwych dla usług żywienia zbiorowego. W realizacji obozów korzystają Państwo z usług podmiotów zewnętrznych, w szczególności w zakresie zakwaterowania, wyżywienia oraz udostępnienia infrastruktury sportowej i rekreacyjnej. Nabywają Państwo również materiały, sprzęt i wyposażenie niezbędne do realizacji programu. Usługi i dostawy towarów nabywane oraz realizowane przez Państwa w związku z organizacją poszczególnych obozów sportowych (w szczególności zakwaterowanie, wyżywienie, opieka medyczna, materiały programowe, stroje sportowe, sprzęt sportowy i rekreacyjny) są funkcjonalnie związane z organizacją wypoczynku i są niezbędne do wykonania usługi zgodnie z programem danego obozu sportowego. Świadczenia te nie są oferowane jako odrębne, samoistne usługi. W trakcie trwania obozu uczestnicy nie nabywają dodatkowych usług, ani towarów wykraczających poza standard uczestnictwa, z wyjątkiem fakultatywnej usługi transportowej. Usługa ta ma charakter opcjonalny i nie jest wliczona w podstawową cenę obozu.

Ponadto zapewniają Państwo uczestnikom wyposażenie w postaci okolicznościowych t-shirtów, skarpetek oraz bidonów (dalej: „Towary Dodatkowe”). Elementy te mają charakter uzupełniający i nie są niezbędne do realizacji podstawowej aktywności sportowej. Incydentalnie, po zakończeniu obozów sportowych, może dochodzić do sprzedaży przez Państwa za pośrednictwem strony internetowej pojedynczych, pozostałych produktów (np. t-shirtów lub skarpet). Sprzedaż ta ma charakter odrębny od usługi organizacji obozu i nie stanowi elementu świadczenia realizowanego na rzecz uczestników w trakcie ich pobytu. Wszyscy uczestnicy objęci są jednolitym zakresem świadczeń i otrzymują taki sam pakiet wyposażenia w ramach opłaty za udział w obozie. Nie przewidują Państwo możliwości rezygnacji z poszczególnych elementów pakietu ani wyboru wariantu rozszerzonego. Ewentualne różnice w wysokości opłaty wynikają wyłącznie z długości turnusu.

Państwa wątpliwości dotyczą ustalenia, czy część ceny usługi organizacji wyjazdowych obozów (kolonii) dla dzieci i młodzieży, obejmująca świadczenia w zakresie opieki nad dziećmi i młodzieżą, korzysta ze zwolnienia od podatku od towarów i usług na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 24 lit. a ustawy (pytanie nr 1), ustalenia, czy część ceny tej usługi, obejmująca świadczenia, takie jak zakwaterowanie, wyżywienie, transport uczestników, udostępnienie infrastruktury sportowej i rekreacyjnej oraz inne świadczenia niezbędne do organizacji wypoczynku, z wyłączeniem Towarów Dodatkowych oraz Usług Dodatkowych, korzysta ze zwolnienia od podatku VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 24 lit. a ustawy (pytanie nr 2) oraz ustalenia, czy cała cena usługi organizacji wyjazdowych obozów (kolonii) dla dzieci i młodzieży, obejmująca zarówno świadczenia w zakresie opieki nad dziećmi i młodzieżą, jak i inne świadczenia związane z usługą opieki, z wyjątkiem Towarów Dodatkowych oraz Usług Dodatkowych, korzysta ze zwolnienia od podatku VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 24 lit. a ustawy (pytanie nr 3).

W odniesieniu do Państwa wątpliwości wskazać należy, że w art. 119 ustawy zostały przewidziane szczególne zasady opodatkowania dla usług turystyki.

Zgodnie z art. 119 ust. 1 ustawy:

Podstawą opodatkowania przy wykonywaniu usług turystyki jest kwota marży pomniejszona o kwotę należnego podatku, z zastrzeżeniem ust. 5.

W świetle art. 119 ust. 2 ustawy:

Przez marżę, o której mowa w ust. 1, rozumie się różnicę między kwotą, którą ma zapłacić nabywca usługi, a faktycznymi kosztami poniesionymi przez podatnika z tytułu nabycia towarów i usług od innych podatników dla bezpośredniej korzyści turysty; przez usługi dla bezpośredniej korzyści turysty rozumie się usługi stanowiące składnik świadczonej usługi turystyki, a w szczególności transport, zakwaterowanie, wyżywienie, ubezpieczenie.

Powyższe regulacje odnoszą się do usług, które w całości składają się na usługę turystyczną. Użyte w tym przepisie słowa „w szczególności” oznaczają, że jest to katalog otwarty. Konsekwentnie, inne usługi stanowiące składnik usługi turystycznej również powinny być uwzględnione. Czynnikiem wyróżniającym konkretną czynność jako usługę jest przede wszystkim to, że świadczenie tej czynności zmierza do zaspokojenia określonej potrzeby zamawiającego.

Ponieważ ustawa o podatku od towarów i usług nie określa jednoznacznie, jakiego rodzaju usługi są usługami nabywanymi dla bezpośredniej korzyści turysty, to na podstawie przepisu art. 119 ust. 2 ustawy przyjąć należy, iż nabycie tych usług i towarów, które zaspokajają potrzeby i oczekiwania turysty w trakcie korzystania z usługi turystycznej, będzie w przypadku wykonywania usług turystyki stanowić element kalkulacyjny do określenia marży.

W myśl art. 119 ust. 3 pkt 2 i pkt 3 ustawy:

Przepis ust. 1 stosuje się bez względu na to, kto nabywa usługę turystyki, w przypadku gdy podatnik działa na rzecz nabywcy usługi we własnym imieniu i na własny rachunek (pkt 2), przy świadczeniu usługi nabywa towary i usługi od innych podatników dla bezpośredniej korzyści turysty (pkt 3).

Łączne spełnienie powyższych przesłanek przesądza o obligatoryjności zastosowania szczególnej procedury opodatkowania marżą usług turystyki.

Według art. 119 ust. 3a ustawy:

Podatnicy, o których mowa w ust. 3, są obowiązani prowadzić ewidencję, o której mowa w art. 109 ust. 3, z uwzględnieniem kwot wydatkowanych na nabycie towarów i usług od innych podatników dla bezpośredniej korzyści turysty, oraz posiadać dokumenty, z których wynikają te kwoty.

Zgodnie z art. 119 ust. 5 ustawy:

W przypadku gdy przy świadczeniu usługi turystyki, oprócz usług nabywanych od innych podatników dla bezpośredniej korzyści turysty, podatnik wykonuje we własnym zakresie część świadczeń w ramach tej usługi, zwanych dalej „usługami własnymi”, odrębnie ustala się podstawę opodatkowania dla usług własnych i odrębnie w odniesieniu do usług nabytych od innych podatników dla bezpośredniej korzyści turysty. W celu określenia podstawy opodatkowania dla usług własnych stosuje się odpowiednio przepisy art. 29a .

W myśl art. 119 art. 6 ustawy:

W przypadkach, o których mowa w ust. 5, podatnik obowiązany jest do wykazania w prowadzonej ewidencji, jaka część należności za usługę przypada na usługi nabyte od innych podatników dla bezpośredniej korzyści turysty, a jaka na usługi własne.

Przedmiotowa regulacja w sposób kategoryczny zobowiązuje podatników świadczących usługi turystyki do prowadzenia specyficznej dla tego rodzaju działalności ewidencji.

Podstawowym obowiązkiem podatnika podatku od towarów i usług jest prawidłowe opodatkowanie wykonywanych czynności podlegających opodatkowaniu. Tak więc dla prawidłowego ustalenia podstawy opodatkowania usług turystycznych, opodatkowanych wg szczególnej procedury, określonej przepisem art. 119 ust. 1, konieczne jest prowadzenie ewidencji, o której mowa w art. 119 ust. 3a ustawy.

Wskazać należy, że ustawa nie zawiera definicji „usług turystyki”. Nie zawiera także odesłań do definicji zawartych w innych aktach normatywnych. Definicji legalnej usług turystyki nie odnajdujemy również w innych ustawach podatkowych. Odnajdujemy ją natomiast w treści art. 307 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (t. j. Dz. Urz. UE. L. Nr 347 z 11 grudnia 2006 r. s. 1 ze zm.) – poprzednio art. 26 ust. 2 zdanie pierwsze Szóstej Dyrektywy Rady z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji przepisów Państw Członkowskich, dotyczących podatków obrotowych – Wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa opodatkowania (77/388/EEC ze zm.). Stosownie do powołanego przepisu, transakcje dokonywane przez biura podróży w zakresie realizacji podróży uznawane są za pojedynczą usługę świadczoną przez biuro podróży na rzecz turysty. Odnosząc się do treści tekstu Dyrektywy w języku francuskim – „Les opérations effectuées par lagence de voyages pour la réalisation du voyage sont considérées comme une prestation de service unique de lagence de voyages au voyageur”, jak też w języku angielskim – „All transactions performed by the travel agent in respect of a journey shall be treated as a single service supplied by the travel agent to the traveller”, należy stwierdzić, że zdanie to powinno być przetłumaczone jako „Wszystkie transakcje dokonywane przez biura podróży w związku z realizacją podróży (imprezy turystycznej) uznawane są za jedną usługę świadczoną przez biuro podróży na rzecz podróżnego”. Należy zaznaczyć, że wprowadzenie Dyrektywy 2006/112/WE miało na celu m.in. jasne przedstawienie przepisów dyrektyw dotyczących podatku od wartości dodanej.

Zgodnie z definicją Słownika języka polskiego, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 2005, str. 1052 „turystyka” to zorganizowane wyjazdy poza miejsce stałego zamieszkania na dłuższy lub krótszy pobyt, wędrówki po obcym terenie w celach krajoznawczych lub zdrowotnych.

Definicję usług turystycznych odnajdujemy także w szeregu publikacji dotyczących turystyki. I tak, usługi turystyczne są to, podobnie jak inne usługi, wszelkie wymienne, zbywalne czynności, będące wynikiem pracy, związane bezpośrednio lub pośrednio z zaspokajaniem potrzeb przed i w czasie podróży oraz pobytu turystycznego, ale niesłużące bezpośrednio do wytwarzania przedmiotów (por. A. S. Kornak „Ekonomika turystyki” PWN, Warszawa 1979, s. 159).

Inną definicję proponuje S. Wodejko, według którego do usług turystycznych należy zaliczyć wszelkiego rodzaju usługi, których świadczenie jest niezbędne dla turysty w celu umożliwienia dojazdu do miejsca występowania podstawowego dobra (lub dóbr) turystycznego, pobytu w tym miejscu oraz powrotu do stałego miejsca zamieszkania (S. Wodejko „Czynniki wpływające na rozwój turystyki międzynarodowej”, Ruch turystyczny – Monografie, Warszawa 1975, z. 15, s. 83).

Pakietem usług nazywa się w turystyce zestaw usług turystycznych służących zaspokojeniu kompleksowych potrzeb. Pakiet usług bywa kombinacją dwóch (np. hotel i wyżywienie, przejazd i nocleg) lub więcej elementów oferowanych przez sprzedawcę jako jeden produkt po określonej cenie (por. J. Altkorn „Marketing w turystyce”, Warszawa 2002 r., s. 99).

Zatem usługa turystyki to kompleksowa usługa świadczona na rzecz turysty, która obejmuje swym zakresem cząstkowe usługi, bez których dana impreza turystyczna nie mogłaby się odbyć. Za usługi turystyki należy więc uznać zorganizowane lub indywidualne wyjazdy wypoczynkowe połączone z rekreacją i rozrywką (tzn. kompleksowym programem imprez).

Z powyższego wynika, że usługi nabyte stanowią elementy składowe określonej usługi turystycznej.

Biorąc pod uwagę przedstawione rozważania, stwierdzić należy, że procedura opodatkowania określona w art. 119 ustawy jest procedurą szczególną, przewidującą uregulowania specyficzne dla działalności turystycznej i stanowiąca odstępstwo od ogólnych zasad opodatkowania podatkiem VAT.

Podkreślenia wymaga fakt, iż cytowane przepisy art. 119 ustawy są zbieżne z przepisami Dyrektywy. I tak, zgodnie z art. 306 Dyrektywy:

Państwa członkowskie stosują procedurę szczególną VAT, zgodnie z niniejszym rozdziałem, do transakcji dokonywanych przez biura podróży, o ile biura te występują we własnym imieniu wobec nabywców oraz gdy wykorzystują one do realizacji podróży towary dostarczane i usługi świadczone przez innych podatników.

Niniejsza procedura szczególna nie ma zastosowania do biur podróży, które działają wyłącznie w charakterze pośredników i do których w celu obliczenia podstawy opodatkowania stosuje się art. 79 akapit pierwszy lit. c).

Z brzmienia powyższego przepisu wynika jednoznacznie, że dotyczy on świadczeń nabywanych od innych podatników.

Zgodnie z art. 307 Dyrektywy:

Transakcje dokonywane na warunkach przewidzianych w art. 306 Dyrektywy przez biura podróży w zakresie realizacji podróży uznawane są za pojedynczą usługę świadczoną przez biuro podróży na rzecz turysty (…).

Z kolei, na mocy art. 308 Dyrektywy:

W odniesieniu do pojedynczej usługi świadczonej przez biuro podróży, za podstawę opodatkowania i cenę z wyłączeniem VAT w rozumieniu art. 226 pkt 8 uznaje się marżę biura podróży, czyli różnicę między całkowitą kwotą, z wyłączeniem VAT, do zapłaty przez turystę a faktycznymi kosztami poniesionymi przez biuro podróży z tytułu dostaw towarów i usług świadczonych przez innych podatników, w przypadku gdy transakcje te służą bezpośredniej korzyści turysty.

W tym miejscu warto przytoczyć wyrok Trybunału Sprawiedliwości UE z 25 października 2012 r. w sprawie C-557/11 mającej za przedmiot wniosek o wydanie, na podstawie art. 267 TFUE, orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez Naczelny Sąd Administracyjny (Polska). W pkt 19 tego wyroku Trybunał wskazał, że:

Głównym celem wprowadzenia uregulowań składających się na szczególną procedurę opodatkowania podatkiem VAT biur podróży było uniknięcie trudności, jakie wynikałyby dla podmiotów gospodarczych ze stosowania ogólnych zasad dyrektywy o podatku VAT do transakcji obejmujących świadczenia nabywane od podmiotów trzecich (zob. podobnie wyrok z dnia 22 października 1998 r. w sprawach połączonych C-308/96 i C-94/97 Madgett i Baldwin, Rec. s. I 6229, pkt 33). Zastosowanie zasad ogólnych w odniesieniu do miejsca i podstawy opodatkowania oraz odliczenia podatku naliczonego powodowałoby bowiem praktyczne trudności dla przedsiębiorstw z powodu wielości i lokalizacji świadczonych usług, co mogłoby stanowić dla nich przeszkodę w prowadzeniu działalności (zob. wyrok z dnia 12 listopada 1992 r. w sprawie C-163/91 Van Ginkel, Rec. s. I 5723, pkt 14).

W cytowanym wyroku TSUE podkreślił, iż Trybunał już w przeszłości orzekł, że szczególna procedura opodatkowania biur podróży znajduje zastosowanie wyłącznie do świadczeń nabywanych od podmiotów trzecich. Ta sama linia rozumowania doprowadziła Trybunał do orzeczenia, że procedura ta nie dotyczy usług przewozu świadczonych bez pośredników, które podlegają przepisom ogólnym mającym zastosowanie do przedsiębiorstw transportowych (wyrok z dnia 27 października 1992 r. w sprawie C-74/91 Komisja przeciwko Niemcom, Rec. s. I 5437, pkt 26). Trybunał wywiódł stąd, że w sytuacji gdy podmiot gospodarczy podlegający przepisom o szczególnej procedurze opodatkowania biur podróży świadczy za cenę ryczałtową usługi złożone w części z jego własnych usług, a w części ze świadczeń innych podatników, procedura szczególna znajduje zastosowanie tylko do świadczeń podmiotów trzecich (zob. podobnie ww. wyrok w sprawach połączonych Madgett i Baldwin, pkt 47).

W tym też kontekście należy rozpatrywać pojęcie „pojedynczej usługi” zawarte w art. 307 i 308 Dyrektywy. Pojęcie to obejmuje tylko świadczenia nabywane od innych podatników. Natomiast zasada dotycząca pojedynczej usługi znajduje zastosowanie w ramach ogólnych zasad opodatkowania podatkiem VAT i nie wpływa na interpretację tego pojęcia w ramach szczególnej procedury opodatkowania biur podróży.

Należy również wskazać, że Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w wyroku z 13 października 2005 r. (C-200/04, Finanzamt Heidelberg v. iSt internationale Sprach – und Studienreisen GmbH), badając zakres świadczenia usług turystycznych zwrócił uwagę, że definicji podróży nie można ograniczyć ze względu na jej cel. Usługa turystyczna może bowiem obejmować także wyjazd edukacyjny. W wyroku tym Trybunał stwierdził, że:

Artykuł 26 szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz. U. L. 77/388/WE, obecnie art. 306 Dyrektywy Rady 2006/112/WE) należy interpretować w ten sposób, że ma on zastosowanie do podmiotu gospodarczego, który oferuje usługi takie jak programy „High School” i ”College” polegające na organizacji wyjazdów językowych i studiów zagranicznych oraz który za zapłatą ceny ryczałtowej we własnym imieniu zapewnia swoim klientom pobyt za granicą przez okres od trzech do dziesięciu miesięcy i w tym celu powierza świadczenie usług innym podatnikom.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Trybunał zwrócił uwagę, że nawet jeżeli usługa ma charakter edukacyjny, podróż może stanowić jej istotny i znaczący element. Tym bardziej, że pojęcia opisujące zwolnienia podatkowe należy interpretować ściśle.

Jak wskazał również NSA w wyroku z 4 lutego 2016 r. sygn. akt I FSK 1768/14:

Jeżeli Spółdzielnia w ramach świadczonej przez nią usługi zapewnia nie tylko dojazd, nocleg, wyżywienie, opiekę sprawowaną przez osoby spełniające wymagania określone przez Ministra Edukacji Narodowej, ale również usługi o charakterze rekreacyjnym i sportowym, między innymi naukę gry w tenisa, jeździectwa, żeglarstwa, tańca, windsurfingu, narciarstwa. Tego typu wyjazdy wykraczają poza zakres pojęcia sprawowania opieki i nabierają cech charakterystycznych dla usług turystycznych, o których jest mowa w art. 119 ust. 1 u.p.t.u.

Zatem, usługa turystyki, o której mowa w art. 119 ustawy, to świadczenie złożone, na które składa się szereg usług takich jak np. hotel, wyżywienie, transport, mających na celu zorganizowanie pobytu klientowi poza miejscem jego zamieszkania. Usługi te są tak ściśle powiązane, że obiektywnie tworzą one w aspekcie gospodarczym jedną całość (jedną usługę, jeden produkt). Wobec tego, aby daną usługę uznać za usługę turystyki, powinna ona być usługą składającą się z więcej niż jednego świadczenia, świadczący usługę musi działać na rzecz nabywcy we własnym imieniu i na własny rachunek, oraz przy świadczeniu usługi musi nabywać towary i usługi od innych podmiotów dla bezpośredniej korzyści turysty.

W tym miejscu należy również wskazać, że ustawa o podatku od towarów i usług, jak również Dyrektywa 112 nie zawierają definicji pojęć „biuro podróży” oraz „organizator wycieczek turystycznych”. W sprawach połączonych C-308/96 i C-94/97 Commissioners of Customs and Excise v T.P. Madgett, R.M. Baldwin and The Howden Court Hotel Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (TSUE) uznał, że specjalne zasady opodatkowania agentów turystycznych i biur podróży, określone w artykule 26 VI Dyrektywy 77/388, mają zastosowanie do podmiotów gospodarczych, nawet jeśli nie są one formalnie agentami turystycznymi ani biurami podróży, o ile organizują one wycieczki lub wyjazdy zorganizowane we własnym imieniu i powierzają innym podatnikom wykonanie usług związanych z tą działalnością. To stanowisko podtrzymano następnie w wyroku w sprawie C-200/04 ISt internationale Sprach und Studienreisen GmbH (pkt 22). Szeroka wykładnia art. 306 i n. dyrektywy 112 popierana jest także w orzecznictwie krajowym (wyrok NSA z 4 lutego 2016 r., I FSK 1768/14, a także wyrok WSA w Gliwicach z 28 marca 2011 r., III SA/Gl 2746/10, CBOSA).

Z powyższego orzecznictwa wynika, że procedura szczególna wynikająca z art. 119 ustawy ma zastosowanie nie tylko w stosunku do typowych biur podróży, ale także w stosunku do innych podmiotów, które dokonują podobnych czynności w ramach swojej działalności gospodarczej.

Zatem mając na uwadze powołane przepisy prawa oraz przedstawiony opis sprawy należy stwierdzić, że w odniesieniu do świadczonej przez Państwa usługi organizacji wyjazdowych obozów (kolonii) mamy do czynienia z czynnością złożoną, zawierającą elementy charakterystyczne dla usług turystycznych.

Jak wskazano w powołanym art. 119 ust. 2 ustawy, przez usługi dla bezpośredniej korzyści turysty rozumie się usługi stanowiące składniki świadczonej usługi turystyki, a w szczególności transport, zakwaterowanie, wyżywienie.

W odniesieniu do powyższego zauważyć należy, że w zakresie organizacji wyjazdowych obozów (kolonii) działają Państwo na rzecz uczestników we własnym imieniu i na własny rachunek oraz nabywają towary i usługi od innych podatników dla bezpośredniej korzyści uczestników. Nabywają Państwo w szczególności świadczenia w zakresie: zakwaterowania, wyżywienia, transportu.

Wymienione wyżej towary i usługi nabywane od innych podatników są ściśle związane z usługą organizacji wypoczynku dla dzieci i młodzieży. Wskazane towary i usługi są niezbędne do wykonania usługi podstawowej, jaką jest organizacja wypoczynku dla dzieci i młodzieży.

Jednocześnie należy wskazać, że czynności wymienione w opisie sprawy stanowią usługę kompleksową w zakresie organizacji wyjazdowych obozów (kolonii) o profilu (…), w ramach których zapewniane są odpowiedniej wykwalifikowanej kadry, bezpiecznych i higienicznych warunków wypoczynku, dostęp do opieki medycznej, realizacja programu dostosowanego do wieku i potrzeb uczestników, zakwaterowanie, wyżywienie oraz udostepnienie infrastruktury sportowej i rekreacyjnej.

Mając na uwadze przedstawiony opis sprawy, w odniesieniu do organizowanych przez Państwa usług organizacji wyjazdowych obozów (kolonii) należy zauważyć, że zawierają one wszelkie cechy charakterystyczne dla usług turystycznych, dla których ustawa o podatku od towarów i usług określa szczególny sposób opodatkowania przewidziany w art. 119 ustawy.

W związku z tym, że z opisu sprawy wynika, że świadczone przez Państwa usługi organizowania wypoczynku w zakresie wyjazdowych obozów (kolonii) składają się również z usług nabywanych od innych podatników, dla bezpośredniej korzyści uczestników wypoczynku, zastosowanie znajdzie art. 119 ustawy.

Odnosząc się do powyższego należy ponownie wskazać, że usługa turystyki to kompleksowa usługa świadczona na rzecz turysty, która obejmuje swym zakresem cząstkowe usługi, bez których dana impreza turystyczna nie mogłaby się odbyć. Za usługi turystyki należy więc uznać zorganizowane lub indywidualne wyjazdy wypoczynkowe połączone z rekreacją i rozrywką. Usługi nabyte stanowią elementy składowe określonej usługi turystycznej.

Zatem, pomimo, że z punktu widzenia uczestników nabywają oni jedno świadczenie kompleksowe, to obowiązkiem podatnika w odniesieniu do usług turystyki jest zastosowanie określonej w art. 119 ustawy, procedury szczególnej, przewidującej uregulowania specyficzne dla działalności turystycznej i stanowiącej odstępstwo od ogólnych zasad opodatkowania podatkiem VAT.

Z opisu sprawy wynika, że świadczone przez Państwa usługi organizacji wyjazdowych obozów (kolonii) w ramach których zapewniane są: odpowiednia wykwalifikowana kadra, bezpieczne i higieniczne warunki wypoczynku, dostęp do opieki medycznej, realizacja programu dostosowanego do wieku i potrzeb uczestników zakwaterowanie, wyżywienie oraz udostepnienie infrastruktury sportowej i rekreacyjnej, stroje sportowe, materiały programowe, składają się również z usług nabywanych od innych podatników, dla bezpośredniej korzyści uczestników wypoczynku (zakwaterowanie, wyżywienie) zatem zastosowanie znajduje tu art. 119 ustawy.

Zatem organizacja wyjazdowych obozów (kolonii), w ramach których uczestnikom są zapewnione ww. świadczenia – jest świadczeniem złożonym, składającym się w przeważającej części z towarów i usług nabytych dla bezpośredniej korzyści uczestników, co w konsekwencji stanowi usługi turystyki opodatkowane według szczególnej procedury określonej w art. 119 ustawy na zasadzie marży przy zastosowaniu właściwej stawki podatku VAT.

Jak wyżej wskazano, w przypadku gdy przy świadczeniu usługi turystyki, oprócz usług nabywanych od innych podatników dla bezpośredniej korzyści turysty, podatnik wykonuje we własnym zakresie część świadczeń w ramach tej usługi, zwanych dalej „usługami własnymi”, odrębnie ustala się podstawę opodatkowania dla usług własnych i odrębnie w odniesieniu do usług nabytych od innych podatników dla bezpośredniej korzyści turysty. W celu określenia podstawy opodatkowania dla usług własnych stosuje się odpowiednio przepisy art. 29a ustawy.

Należy podkreślić, że do towarów i usług nabytych dla bezpośredniej korzyści turysty można zaliczyć jedynie takie towary i usługi, które nabywają Państwo od innych podatników dla bezpośredniej korzyści turysty i nie stanowią one jednocześnie „środków” do wyświadczenia usługi własnej, która następnie staje się elementem kompleksowej usługi turystycznej.

Natomiast wszelkie towary i usługi nabywane przez Państwa dla wyświadczenia usługi własnej (udostępnienie infrastruktury sportowej i rekreacyjnej, materiały, sprzęt i wyposażenie niezbędne do realizacji programu) stanowiące następnie element usługi turystyki, należy uznać za wydatki dotyczące usług własnych.

W przypadkach, o których mowa w ust. 5 – na podstawie art. 119 ust. 6 ustawy – podatnik obowiązany jest do wykazania w prowadzonej ewidencji, jaka część należności za usługę przypada na usługi nabyte od innych podatników dla bezpośredniej korzyści turysty, a jaka na usługi własne.

W tym miejscu wskazać należy, że ze zwolnienia na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 24 lit. a ustawy korzystają świadczone usługi opieki, jeżeli stanowią usługi opieki nad dziećmi i młodzieżą i opieka ta sprawowana jest w formach i na zasadach określonych w przepisach o systemie oświaty.

W opisie sprawy wskazali Państwo, że są Państwo wpisani do rejestru organizatorów turystyki pod numerem (…) i spełniają wymóg wynikający z art. 92c ust. 1 ustawy o systemie oświaty - tj. są przedsiębiorcą wpisanym do rejestru organizatorów turystyki i przedsiębiorców ułatwiających nabywanie powiązanych usług turystycznych, o którym mowa w art. 22 ust. 2 ustawy z dnia 24 listopada 2017 r. o imprezach turystycznych i powiązanych usługach turystycznych. Dochowują Państwo obowiązków wynikających z art. 92c ustawy o systemie oświaty, w szczególności w zakresie zapewnienia odpowiednio wykwalifikowanej kadry, bezpiecznych i higienicznych warunków wypoczynku, dostępu do opieki medycznej, realizacji programu dostosowanego do wieku i potrzeb uczestników. Organizowany przez Państwa wypoczynek dzieci i młodzieży w formie wyjazdowego obozu/kolonii z pobytem poza miejscem zamieszkania, organizowany zgodnie z przepisami ustawy o systemie oświaty, w szczególności art. 92c i nast. tej ustawy. Ponadto dokonują Państwo zgłoszeń zamiaru zorganizowania wypoczynku zgodnie z art. 92d ust. 1 ustawy o systemie oświaty, tj. zgłaszają kuratorowi oświaty właściwemu ze względu na swoją siedzibę zamiar zorganizowania wypoczynku, z zachowaniem ustawowych terminów. Każdy obóz sportowy jest wpisywany do właściwej bazy wypoczynku. Prowadzą Państwo dokumentację wymaganą przepisami oraz podlegają kontroli właściwych organów.

Zatem sprawowana przez Państwa podczas wyjazdowych obozów (kolonii) opieka stanowi usługę w zakresie opieki nad dziećmi i młodzieżą wykonywaną w formach i na zasadach określonych w przepisach o systemie oświaty.

Jednocześnie wskazać należy, że ze zwolnienia przewidzianego w art. 43 ust. 1 pkt 24 lit. a ustawy korzysta jedynie, świadczona przez Państwa w ramach opisanej usługi organizacji wyjazdowych obozów (kolonii) usługa w zakresie opieki nad dziećmi i młodzieżą, wykonywana w formach i na zasadach określonych w przepisach ustawy o systemie oświaty. W opisanym przykładzie celem obozów (kolonii) dla dzieci jest wypoczynek dla dzieci i młodzieży, a nie tylko zapewnienie im opieki w trakcie tego wypoczynku.

Pozostałe usługi realizowane w ramach organizacji wyjazdowych obozów (kolonii), których – jak wynika z wniosku – zasadniczym celem jest wypoczynek, nie korzystają ze zwolnienia od podatku przewidzianego w art. 43 ust. 1 pkt 24 lit. a ustawy. Do tych usług – jako usług turystyki – zastosowanie ma art. 119 ustawy i powinny być one rozliczane na zasadach w nim przewidzianych. Przepisy dotyczące zwolnień nie powinny być stosowane rozszerzająco.

W konsekwencji należy uznać, że usługa w zakresie opieki nad dziećmi i młodzieżą świadczona przez Państwa w ramach usługi organizacji wyjazdowych obozów (kolonii), wykonywana w formach i na zasadach określonych w przepisach ustawy o systemie oświaty oraz Prawo oświatowe, korzysta ze zwolnienia od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 24 lit. a ustawy.

Natomiast w zakresie organizacji obozów (kolonii) będą Państwo działać na rzecz uczestników we własnym imieniu i na własny rachunek świadcząc usługi własne, tj.: zapewnienie kadry, program obozów (kolonii) oraz nabywać świadczenia od innych podatników dla bezpośredniej korzyści uczestników, tj.: udostępnienie infrastruktury sportowej i rekreacyjnej, materiały, sprzęt i wyposażenie niezbędne do realizacji programu. Jednocześnie zapewniane przez Państwa w ramach usługi organizacji wyjazdowych obozów (kolonii) świadczenia nabywane od innych podatników dla bezpośredniej korzyści uczestników wypoczynku, tj. zakwaterowanie, wyżywienie, transport powinny być rozliczone zgodnie z procedurą opodatkowania marży, o której mowa w art. 119 ustawy.

Zatem, pozostałe usługi realizowane w ramach organizacji obozów (kolonii), których – jak wskazano powyżej – zasadniczym celem jest wypoczynek dla dzieci i młodzieży, nie mogą korzystać ze zwolnienia od podatku przewidzianego w art. 43 ust. 1 pkt 24 lit. a ustawy. Do tych usług – jako usług turystyki – zastosowanie ma art. 119 ustawy i powinny być one rozliczane na zasadach w nim przewidzianych.

Tym samym Państwa stanowisko w zakresie:

· ustalenia, czy część ceny usługi organizacji wyjazdowych obozów (kolonii) dla dzieci i młodzieży, obejmująca świadczenia w zakresie opieki nad dziećmi i młodzieżą, korzysta ze zwolnienia od podatku od towarów i usług na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 24 lit. a ustawy (pytanie nr 1), należało uznać za prawidłowe,

· ustalenia, czy część ceny usługi organizacji wyjazdowych obozów (kolonii) dla dzieci i młodzieży, obejmująca świadczenia, takie jak zakwaterowanie, wyżywienie, transport uczestników, udostępnienie infrastruktury sportowej i rekreacyjnej oraz inne świadczenia niezbędne do organizacji wypoczynku, z wyłączeniem Towarów Dodatkowych oraz Usług Dodatkowych, korzysta ze zwolnienia od podatku VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 24 lit. a ustawy (pytanie nr 2), należało uznać za nieprawidłowe,

· ustalenia czy cała cena usługi organizacji wyjazdowych obozów (kolonii) dla dzieci i młodzieży, obejmująca zarówno świadczenia w zakresie opieki nad dziećmi i młodzieżą, jak i inne świadczenia związane z usługą opieki, z wyłączeniem Towarów Dodatkowych oraz Usług Dodatkowych, korzysta ze zwolnienia od podatku VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 24 lit. a ustawy (pytanie nr 3), należało uznać nieprawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.

Odnosząc się do powołanej przez Państwa interpretacji indywidualnej z 7 marca 2023 r. znak: 0112-KDIL3.4012.104.2023.1 wskazać należy, że interpretacje indywidualne są wydawane w indywidualnych sprawach i nie wiążą organu wydającego interpretacje indywidualne w sprawach innych podatników, co jest tym bardziej zrozumiałe zważywszy na różnorodność i odmienność okoliczności faktycznych występujących w każdej z indywidualnych spraw podlegających interpretacjom.

Przedstawiony przez Państwa opis zdarzenia przyszłego stanowi odmienny opis sprawy niż zaprezentowany w powołanej przez Państwa interpretacji indywidualnej.

Ponadto należy wskazać, że interpretacje wydawane są w indywidualnych sprawach podatników w oparciu o aktualnie obowiązujące przepisy prawa i stan faktyczny/zdarzenie przyszłe przedstawiony przez danego podatnika. Powołana interpretacja nie stanowi źródła powszechnie obowiązującego prawa, więc zawartego w niej stanowiska organu podatkowego nie można wprost przenosić na grunt innej sprawy. Każdą sprawę organ wydający interpretacje jest zobowiązany rozpatrywać indywidualnie.

Odnosząc się natomiast do powołanych przez Państwa orzeczeń sądów administracyjnych zaznaczyć, że każdy z wyroków sądów administracyjnych zapada na gruncie unikalnego stanu faktycznego i w zasadzie wyłącznie do niego się ogranicza.

Wskazane przez Państwa wyroki sądów administracyjnych zapadły w odniesieniu do indywidualnych i właściwych tylko tym wyrokom opisom spraw.

Z uwagi na różnorodność i odmienność okoliczności faktycznych występujących w każdej z indywidualnych spraw, powołane przez Państwa wyroki nie mogą stanowić podstawy do rozstrzygnięcia w analizowanej sprawie.

W związku z powyższym, nie negując orzecznictwa sądów administracyjnych, jako cennego źródła w zakresie wskazywania kierunków wykładni norm prawa podatkowego, należy zauważyć, że moc obowiązująca powołanych przez Państwa wyroków zamyka się w obrębie spraw, dla których wyroki te zostały wydane.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz.U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.
Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:

z zastosowaniem art. 119a;
w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r., poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.

0114-KDIP4-2.4012.492.2026.1.MB

Podsumowanie

Odblokuj pełną analizę tej interpretacji

Teza

Powiązane interpretacje

Tresc